Life & Culture

Περιοδικό για τη Ζωή και τον Πολιτισμό

Γιώργος Ιωάννου: Στου Κεμάλ το σπίτι

Δέν ξαναφάνηκε ἡ μαυροφορεμένη ἐκείνη γυναίκα, πού ἐρχόταν στό κατώφλι μας κάθε χρονιά, τήν ἐποχή πού γίνονται τά μοῦρα, ζητώντας μέ εὐγένεια νά τῆς δώσουμε λίγο νερό ἀπ’ τό πηγάδι

Read More

Κώστας Καρυωτάκης: Φύγε, η καρδιά μου νοσταλγεί

Φύγε κι άσε με μοναχό, που βλέπω να πληθαίνει απάνω η νύχτα, και βαθιά να γίνονται τα χάη. Ούτε του πόνου η θύμηση σε λίγο πια δε μένει, κι είμαι

Read More

William Shakespeare: Σονέτο αρ. 138

Ορκίζετ’ η καλή μου ότι είν’ αλήθεια όλα όσα λέει και την πιστεύω – διότι μ’ αρέσει που της νιότης την ευήθεια μέσα μου βλέπει, κι όλη την αγνότη. Ματαιόδοξα,

Read More

William Shakespeare: Σονέτο αρ. 44

Η σάρκα μου η νωθρή, σκέψη αν γινόταν, η απόσταση για ’με δε θα μετρούσε, αφού, παρά τ’ όποιο κενό θα ’ρχόταν, όσο μακριά κι αν ήταν, εκεί που ’σαι.

Read More

William Shakespeare: Σονέτο αρ. 42

Κι αν τη λατρεύω, αυτή δεν είν’ η μόνη πίκρα μου ότι τη χαίρετ’ ένας άλλος – μα τ’ ότι σ’ έχει αυτή ’ναι που με λειώνει κι ο πόνος

Read More

William Shakespeare: Σονέτο αρ. 23

Όπως ένας αδέξιος θεατρίνος π’ όλο ξεχνάει τα λόγια του, αγχωμένος, και σαν το άγριο, λυσσασμένο χτήνος, που την καρδιά του τρώει περίσσιο μένος, έτσι κι εγώ, που ν’ ανοιχτώ

Read More

William Shakespeare: Σονέτο αρ. 18

Να πω πως μοιάζεις με καλοκαιριά; Μα ’σύ ’σαι πιο γλυκιά και μετρημένη. Τ’ άνθια του Μάη οι ανέμοι σα θεριά δέρνουν. Το θέρος γρήγορα πεθαίνει. Βάνει φωτιές ο ήλιος

Read More

«Η ψυχολογία του φασίστα», Βασίλης Ραφαηλίδης

Ένα απόσπασμα από την Ιστορία (κωμικοτραγική) του Nεοελληνικού Kράτους όπου «καταγράφει την ιστορία της Ελλάδας από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους το 1830 έως και την πτώση της χούντας». Ας

Read More

William Shakespeare: Σονέτο αρ. 3

Πες στη μορφή που βλέπεις στον καθρέφτη, είν’ ώρα διάδοχο να κάνει – διότι αν δε βιαστείς θα πουν για σε, τον κλέφτη, πως μιας γυναίκας κόβεις τη μητρότη. Ποια

Read More

William Shakespeare: Σονέτο αρ. 2

Χειμώνες σαν περάσουνε σαράντα κι οργώσουν το κορμί το ποθεινό, της νιότης σου η ντυσιά, η που’ χες πάντα θε να ’ναι πια σκουπίδι ελεεινό. Κι αν σε ρωτήσουν η

Read More

William Shakespeare: Σονέτο αρ. 1

Μακάρι οι νιοι κι ωραίοι πιότεροι να ’ναι, της ομορφιάς ο ανθός μη μαραθεί – σαν φύγουνε μια μέρα οι που γερνάνε στο ταίρι η θύμηση να μη χαθεί. Μα

Read More

Ανδρέας Καρκαβίτσας: Η θάλασσα

Ο πατέρας μου – μύρο το κύμα που τον τύλιξε – δεν είχε σκοπό να με κάμει ναυτικό.     – Μακριά, έλεγε, μακριά, παιδί μου, απ’ τ’ άτιμο στοιχειό!

Read More

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Άνθος του Γιαλού

Eπὶ πολλὰς νύκτας κατά συνέχειαν έβλεπεν ο Μάνος του Κορωνιού, εκεί όπου έδενε την βάρκαν του κάθε βράδυ, κοντά στα Κοτρώνια του ανατολικού γιαλού, ανάμεσα εις δυο υψηλούς βράχους και

Read More

Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, Όνειρο στο κύμα

Ήμην πτωχόν βοσκόπουλον εις τα όρη. Δεκαοκτώ ετών, και δεν ήξευρα ακόμη άλφα. Χωρίς να το ηξεύρω, ήμην ευτυχής. Την τελευταίαν φοράν οπού εγεύθην την ευτυχίαν ήτον το θέρος εκείνο

Read More

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Η Καλλικατζούνα

Βορρᾶς χιονιστὴς* εἶχε φυσήσει. Κάτασπρη ἡ κορφὴ τοῦ †Κατεβάτη†, γίγαντος μεταξὺ πυγμαίων, κατὰ τὸν Μαΐστρον ἐπάνω ἐκεῖ. Τὰ καφενεδάκια κάτω εἰς τὸν αἰγιαλὸν εἶχον ἀνάψει τὰς θερμάστρας των. Μόλις ἔδειχνεν

Read More

Ροΐδης Εμμανουήλ: Ψυχολογία Συριανού συζύγου

Εντρέπομαι να το ομολογήσω. Επέρασαν οκτώ μήνες αφ’ ότου υπανδρεύθην και είμαι ακόμη ερωτευμένος με την γυναίκα μου, ενώ ο κυριώτερος λόγος δια τον οποίον την επήρα ήτο, ότι δεν

Read More

Κώστας Κρυστάλλης: Το Σουλιωτόπουλο

Κατέβαινε αγάλια αγάλια κατακόκκινος ο ήλιος στο πέλαγο, πίσω από τα παλιά κάστρα και τα πυκνά κυπαρίσσια της Πάργας. Είχεν απ’ ώρα αποχαιρετήσει τον πλατύ κάμπο του Φαναριού κι έδινε

Read More

Παύλος Νιρβάνας: Ερωτικαί εκδικήσεις

Ὅταν βλέπω κάποιον νὰ περπατῇ ἐπάνω-κάτω, ὅπως ὁ μακαρίτης ὁ Βέρθερος, καὶ νὰ μελετᾷ μίαν ἐρωτικὴν ἐκδίκησιν, λέγω ἀπὸ μέσα μου: «Ἰδοὺ ἕνας ἄνθρωπος, ποὺ ἑτοιμάζεται νὰ κάμῃ μίαν ἀνοησίαν!».

Read More

Έλλη Αλεξίου: «Μια μέρα θα γυρίσει»

Διήγημα της Έλλης Αλεξίου (1894 – 1988) για το Στρατόπεδο και την Κατοχή Ο συνάδελφός μου στο Γυμνάσιο περνάει τη θλίψη του κοντά στα ανελέητα παιδιά. Τα λένε λουλούδια. Γίνεται

Read More