Τε. Δεκ 2nd, 2020

Life & Culture

Περιοδικό για τη Ζωή και τον Πολιτισμό

Έλλη Λαμπέτη…τι θυμάμαι από τη συνάντησή μας..

13 Απριλίου 1926, Βίλια -3 Σεπτεμβρίου 1983, Νέα Υόρκη.
 
Πάνε σήμερα 37 χρόνια που το αέρινο αυτό πλάσμα ακολούθησε την ίδια σκληρή μοίρα που σημάδεψε την οικογένεια της.
Ο καρκίνος είχε κάνει την εμφάνιση του στη ζωή της ηθοποιού το 1969, αφού της στέρησε τις αγαπημένες της αδερφές, τις οποίες έχασε όλες (εκτός από την αδερφή της Αντιγόνη, η οποία έζησε αρκετά χρόνια και μετά τον θάνατο της Έλλης) από καρκίνο του μαστού.
 
Πριν την πάρει όμως ο θάνατος στα 57 της μόλις χρόνια πρόλαβε να μας χαρίσει μοναδικές θεατρικές και κινηματογραφικές ερμηνείες που τις έντυσε με την μοναδική στόφα θεατρίνας και το αστείρευτο ταλέντο που διέθετε.
 
 
Είχα την μεγάλη τύχη να την δω να παίζει την Φιλουμένα Μαρτουράνο, σε σκηνοθεσία Μάουρο Μπολονίνι, σε μια από τις θεατρικές μου εξορμήσεις που οι γονείς μου είχαν φροντίσει να ξεκινήσουν νωρίς. Συμπρωταγωνιστές είχε τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, στον ρόλο του Ντομένικο Σοριάνο, την Σαπφώ Νοταρά, τον Γιώργο Μοσχίδη, την Κατερίνα Γώγου, την Όλια Λαζαρίδου, τον Γιάννη Φακή, τον Τάκη Θεοφανίδη. Τους ρόλους των τριών παιδιών της Φιλουμένας ερμήνευαν οι πρωτοεμφανιζόμενοι σχεδόν τότε Πάνος Μιχαλόπουλος, Αντώνης Καφετζόπουλος και Σάββας Αξιώτης. Ήταν μια παράσταση – κόσμημα με δυνατές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς και με την εκπληκτική μετάφραση του Κώστα Ταχτσή.
 
Θα πρέπει να ήμουν γύρω στα 10. Έβρεχε πολύ, μαζί μου και οι γονείς μου. Είχαμε γίνει μούσκεμα μέχρι να βγούμε από το αυτοκίνητο και να μπούμε στο θέατρο. Τόσο μούσκεμα που ακόμα και στο τέλος της παράστασης εξακολουθούσαμε να είμαστε βρεγμένοι. Ζήτησα από τη μαμά μου, μόλις τέλειωσε η παράσταση, να πάμε στο καμαρίνι της. Με είχε συνεπάρει το αέρινο αυτό πλάσμα. Μπροστά στα παιδικά μου μάτια, λίγα λεπτά πριν, είχε συμβεί κάτι μαγικό. Κάτι μαγικό που θα σημάδευε για πάντα την μετέπειτα επαγγελματική μου πορεία.
 
Μπήκαμε στο καμαρίνι της και θυμάμαι ότι μόλις με είδε να στέκομαι στην πόρτα, ντροπαλή και παράλληλα μαγεμένη, με τα μαλλιά ακόμα βρεγμένα, έτρεξε να βρει μια καθαρή πετσέτα να μου στεγνώσει τα μαλλιά. Ξαφνιάστηκα. Φυσικά και δεν περίμενα κάτι τέτοιο. Με πήρε αγκαλιά και για ένα τέταρτο σχεδόν, πριν να αρχίσει να συζητάει με την μητέρα μου, μου στέγνωνε τα μαλλιά λέγοντας : παιδάκι μου, θα κρυώσεις… Εννοείται ότι κρατούσα την ανάσα μου… Αυτή την αγκαλιά και τη στοργή της τα κρατάω μέσα μου φυλαχτό… Και την θυμάμαι πάντα…Να είναι καλά όπου κι αν βρίσκεται…
 
Μαρία Ψαρούδη
Μεταδιδακτορική ερευνήτρια ΑΠΘ
Δρ. Φιλοσοφίας ΕΚΠΑ
Γλωσσολόγος – Θεατρολόγος
Copyright Life & Culture © 2018 - 2020 All rights reserved. | Newsphere by AF themes.