Τε. Δεκ 2nd, 2020

Life & Culture

Περιοδικό για τη Ζωή και τον Πολιτισμό

Ο «Άνθρωπος Ελέφαντας» σε σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη στον Πολυχώρο Vault τον Οκτώβριο

Πέρασαν κιόλας σαράντα χρόνια από το ιστορικό ανέβασμα του έργου στο Broadway από τον Απρίλιο του 1979 έως τον Ιούνιο του 1981 καταγράφοντας 916 παραστάσεις. Το πολυβραβευμένο έργο του Berbarn Pomerance, «Ο Άνθρωπος Ελέφαντας» που αφηγείται την ζωή του Τζων Μέρρικ έχει την τύχη να ανεβαίνει σε λίγες μέρες στον Πολυχώρο Vault σε διασκευή και σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη.

Ο Τζων Μέρρικ, γνωστός και ως Άνθρωπος Ελέφαντας, ζει, τραγικά παραμορφωμένος, στο Βικτωριανό Λονδίνο του 1880. Η ιστορία του δεν πέρασε απαρατήρητη και έγινε πηγή έμπνευσης και δημιουργίας για τις τέχνες και τα γράμματα. Το μοναδικό αυτό έργο έχει λάβει πλήθος βραβείων και τιμητικών διακρίσεων και ανεβαίνει στις θεατρικές σκηνές ανά την υφήλιο αποτελώντας εξαιρετική υποκριτική πρόκληση για κάθε ηθοποιό που θα θελήσει να ερμηνεύσει τον ρόλο του Τζων Μέρρικ. Ήδη δοκιμάστηκαν στην σκηνή οι David Bowie, Bradley Cooper, Mark Hamill και άλλοι.

Στην Ελλάδα το έργο ανέβηκε από τον πρόωρα χαμένο ταλαντούχο Δημήτρη Ποταμίτη την θεατρική περίοδο 1980 – 81 στο Θέατρο Έρευνας και ήταν μία από τις μεγαλύτερες θεατρικές στιγμές, τόσο καλλιτεχνικά όσο και εισπρακτικά του πολυσχιδή και πάντα ανήσυχου δημιουργού.

Το συγκεκριμένο έργο έχει διαγράψει λαμπρή πορεία τόσο στην τηλεόραση όσο και στον κινηματογράφο και έχει γίνει το εφαλτήριο ανάδειξης του μεγάλου ταλέντου μεγάλων σκηνοθετών και ηθοποιών παγκοσμίως. Περισσότερα θα πούμε όταν δούμε την παράσταση σε λίγες μέρες. Προς το παρόν, ας κάνουμε πυξίδα μας το κείμενο του Κοραή Δαμάτη για την παράσταση ο οποίος ανέλαβε τη διασκευή αλλά και τη σκηνοθεσία του έργου:

«Άνθρωπος δύσμορφος ίσον άνθρωπος απωθητικός, αποκρουστικός, άσχημος.

Αποκλίνουσα όψη, ίσον τρομαχτική όψη.

Ή, γελοία όψη. Γκροτέσκα.

Πολύ μακριά απ’ τη δική μας μορφή, απ’ τη μορφή αγαπημένων μας.

Πολύ μακριά απ’ αυτό που μάς μάθανε να θεωρούμε φυσιολογικό.

Άρα, ένα λάθος. Μια κατάρα που δεν είναι δικιά μας. Οργή Θεού.

Μια θεϊκή τιμωρία ίσως. Μια πυκνή σκοτεινιά που μας τρομάζει.

Οπότε, στο φόβο, στον τρόμο και την αποστροφή που μας προκαλεί αυτό που θεωρούμε δύσμορφο, άσχημο, και λάθος, μία είναι η λύση: η βίαιη εξαφάνισή του.

Η παντελής εξάλειψή του από το βλέμμα μας, το χώρο μας και τη ζωή μας.

Και σε μια πιο θαρρετή και δυναμική απόφασή μας, καλά θα ήταν, η εξαφάνισή του από προσώπου γης.

Στο πυρ το εξώτερον οι αποκλίνοντες.

Στις θρησκευτικές κολάσεις οι θέσεις των δύσμορφων.

Μαζί με τα τέρατα του Ιερώνυμου Μπος.

Στην κόλαση του Μιχαήλ Άγγελου και στο χάρτη του Μποτιτσέλι, στην τερατώδη αγωνία του Αγίου Αντωνίου και στις ξυλογραφίες της Αποκάλυψης του Ιωάννη του Ντύρερ.

Και μετά από τις κάθε είδους τερατογενέσεις ανά τους αιώνες και την σκληρή, ως επί το πλείστον, αντιμετώπισή τους, μετά τους δύσμορφους γελωτοποιούς του Μεσαίωνα, μετά από τον δύστυχο κωδωνοκρούστη της Νοτρ Νταμ, φτάνουμε στον 17ο αιώνα όπου η επιστήμη αρχίζει να υιοθετεί το δύσμορφο «ως αισθητικά απωθητικό μεν, αλλά διανοητικά ερεθιστικό δε».

Ο θίασος των ανθρώπων, μετά την απομάκρυνση του Τζων Μέρρικ απ’ τους δρόμους και τα πανηγύρια και την μόνιμη διαμονή του στο νοσοκομείο του Λονδίνου, αποφασίζει να κρύψει την απέχθειά του, να σταματήσει τους διωγμούς, τις κάθε είδους βαναυσότητες, το ξύλο και τη χλεύη, και να επιδείξει καλοσύνη και μεγαλοψυχία. Και μετά ακολούθησε κι ο θίασος των πρωταγωνιστών της υψηλής κοινωνίας, που αποφάσισε κι αυτός να κρύψει πίσω από συμβατικά χαμόγελα τον πουριτανισμό του, τον άκρατο συντηρητισμό του, το φόβο και την απέχθεια που του προκαλεί το διαφορετικό, και να αντιμετωπίσει τη φρίκη φορώντας ευγενικές μάσκες επισκεπτόμενος κατά συρροή το τουριστικό αξιοθέατο, δωρίζοντας πολύτιμα δώρα στη παραμορφωμένη μασκώτ του Λονδρέζικου νοσοκομείου, μήπως και πείσει για την ανωτερότητα του ανθρωπισμού του.

Ένα πρωινό άνοιξης, ο Τζων Μέρρικ, την ώρα που ξυπνάνε τα πουλιά, αποφάσισε ότι κουράστηκε, ότι δεν ήθελε άλλο να ζήσει, και τό ‘σκασε… αφήνοντάς μας από τότε να κοιταζόμαστε ακόμα στον καθρέφτη του, αναρωτώμενοι αν πρέπει να μας τρομάζει πιο πολύ η δυσμορφία μιας όψης ή η ασχήμια του μυαλού μας;»

Copyright Life & Culture © 2018 - 2020 All rights reserved. | Newsphere by AF themes.