Σα. Αυγ 24th, 2019

Life & Culture

Ενημέρωση για τη Ζωή και τον Πολιτισμό

Δημήτρης Καρατζιάς: Σκοπός του θεάτρου είναι να μας θυμίσει τα λάθη που είμαστε έτοιμοι να ξανακάνουμε

Δεκαεπτά παραστάσεις περιελάμβανε στο φετινό του πρόγραμμα ο πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS. Πέντε παραστάσεις που ξεχώρισαν, από κοινό και κριτικούς, την περασμένη σεζόν (Αγγέλικα Νίκλη Σολωμού η Διάφανη, Βασιλική Τριανταφύλλου: Αχ, Γιάννη μ’!., Η Σέξτον και τα Κογιότ, Ευγενία ντε Φρανβάλ, Ασανσέρ) και δώδεκα νέες παραγωγές (Η Ψιλικατζού, Χορεύοντας στο Σκοτάδι, Γυναίκες από χώμα, F*cking Men, Donna Abbandonata ή Πολύ με στεναχωρήσατε κύριε Γιώργο μου, Αλάσκα, Brandon Teena, Ο Συγγραφέας, ΑΝΑ ή το πανέξυπνο κορίτσι, Βάσσα, Revolt, Τύχη και των Ανδρών τα βλέμματα (Σονέτο 29) ).

Δεκαπέντε σκηνοθέτες (Αντώνης Γαλέος, Κοραής Δαμάτης, Στέλιος Καλαϊτζής, Δημήτρης Καρατζιάς, Σοφία Καψούρου, Γιάννης Κεντρωτάς (ομάδα Lorem Ipsum), Αθηνά Κεφαλά, Φρόσω Κορρού, Κωνσταντίνος Κυριακού, Βαγγέλης Λάσκαρης (ομάδα ProvaT.O.), Περικλής Μοσχολιδάκης, Λεωνίδας Παπαδόπουλος, Δημήτρης Πλαβούκος, Κατερίνα Πολυχρονοπούλου, Ένκε Φεζολλάρι), παρουσίασαν τις παραστάσεις τους τη φετινή θεατρική χρονιά στις δύο σκηνές του Πολυχώρου.

Ο πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS, συνέχισε, για έβδομη χρονιά, να στηρίζει και να στηρίζεται στο νεοελληνικό έργο (Κοραής Δαμάτης, Κωνσταντίνα Δελημήτρου, Στέλιος Καλαϊτζής, Σοφία Καψούρου, Γιάννης Κεντρωτάς, Σταυριανός Κιναλόπουλος, Γιώργος Μεσολογγίτης, Περικλής Μοσχολιδάκης, Γλυκερία Μπασδέκη, Δημήτρης Πλαβούκος), εστιάζοντας πάντα και στο πολιτικοποιημένο θέατρο. Παράλληλα παρουσιάστηκαν και τα έργα, επτά ξένων σπουδαίων καλλιτεχνών (Lars von TrierPatrick Ellsworth, Tim Crouch, Joe Di Pietro, Marquis de Sade, Maxim Gorky, John Herbert, Catherine Benhamou).

To Life & Culture συνάντησε λίγο πριν το τέλος της θεατρικής σεζόν τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την μεγάλη αυτή επιτυχία του πολυχώρου Vault στον Βοτανικό και ακούει στο όνομα Δημήτρης Καρατζιάς. Ας δούμε τι μας είπε ο σκηνοθέτης και συνιδρυτής του μοναδικού αυτού χώρου πολιτισμού:

Δημήτρης Καρατζιάς

Πώς γεννήθηκε η ιδέα του Vault, του τόσο φιλόξενου και γεμάτου δημιουργία αυτού χώρου;

Μαζί με το Μάνο Αντωνιάδη θέλαμε να δημιουργήσουμε έναν εναλλακτικό χώρο που να στεγάζει τις παραστάσεις μας και τις παραστάσεις των συνεργατών μας. Στόχος μας ήταν να αποτελέσει ένα σημείο έκφρασης, δημιουργίας και συνάντησης ανθρώπων με κοινό όραμα και άποψη για το θέατρο και κοινές ανησυχίες. Κάτι που έγινε σχεδόν από την πρώτη στιγμή. Φέτος από Οκτώβριο μπαίνουμε στην 8η σεζόν μας και νομίζω ότι θα παρουσιάσουμε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα θεατρικά μας προγράμματα. Με κάποιες επαναλήψεις από τις παραστάσεις μας που ξεχώρισαν την περσινή σεζόν και πολλές νέες παραγωγές.

Ποια είναι τα κριτήρια επιλογής του ρεπερτορίου που παρουσιάζεται στο Vault;

Τα έργα. Σύγχρονα έργα, ελληνικά και ξένα, καλογραμμένα, έντονα πολιτικοποιήμενα. Κείμενα που μας αφορούν, θέματα που προβληματίζουν εμάς και τους θεατές μας. Όλα άμεσα ή έμμεσα συνδεδεμένα μεταξύ τους.

Τι είναι για εσάς το θέατρο και ποιος ο δικός σας τρόπος προσέγγισής του;

Ο στόχος μιας παράστασης, πέρα από το να διασκεδάσει, είναι να αφυπνίσει, να προβληματίσει, να ενημερώσει, να δώσει στο θεατή τροφή για σκέψη, για συζήτηση, για έρευνα. Να μας θυμίσει τα λάθη που είμαστε έτοιμοι να ξανακάνουμε. Να απορρίψουμε πράξεις και συμπεριφορές. Ή να αποδεχτούμε άλλες. Να αναθεωρήσουμε. Γιατί τα πάντα στη ζωή μας είναι μια πολιτική πράξη, μια πολιτική θέση. Οι απόψεις μας, οι φίλοι μας, ο τρόπος που ζούμε και κυρίως ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τους συνανθρώπους μας και όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Γιατί με τον δικό μας τρόπο παίρνουμε, άμεσα ή έμμεσα, θέση σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Ακόμα και με την αποχή μας, την αδιαφορία, την αδράνεια μας. Και φυσικά και με τις παραστάσεις που ανεβάζουμε.

Τι θα λέγατε για την ελληνική θεατρική πραγματικότητα σήμερα;

Μπορεί ο αριθμός των παραστάσεων να είναι εξωφρενικός αλλά προφανώς υπάρχει λόγος που γίνονται τόσες πολλές στην Αθήνα. Κάτι η ανεργία, κάτι η ανάγκη για έκφραση και δημιουργία, φτάσαμε να μετράμε πάνω από 1200 παραστάσεις κάθε σεζόν. Όχι ότι το θεατρικό κοινό της Αθήνας μπορεί να στηρίξει μια τόσο μαζική παραγωγή παραστάσεων, αλλά είναι αισιόδοξο ότι ο κόσμος έχει στραφεί στο θέατρο. Και μάλιστα στην πιο εναλλακτική του μορφή. Εξάλλου και ο θεατρικός χάρτης έχει αλλάξει πια. Τα περισσότερα θέατρα έχουν περάσει στα χέρια νέων πολύ ικανών ανθρώπων που κάνουν εξαιρετική δουλειά. Και δε θα μιλήσω για το Θέατρο του Νέου Κόσμου και το Επί Κολωνώ (που βάλανε τα θεμέλια για όλους εμάς τους μικρότερους χώρους) αλλά ποιος μπορεί πια να αμφισβητήσει την δουλειά που γίνεται από το Βασίλη Μπισμπίκη στο Cartel, τον Κώστα Γάκη στο Άλφα Ιδέα, τον Βασίλη Μαυρογεωργίου στο Scrow, τον Δημήτρη Μυλωνά στο Από Μηχανής, τον Μάνο Καρατζογιάννη στο Σταθμό, τον Δημήτρη Λάλο στο Tempus Verum, τον Άγγελο Μπούρα στο Mικρό Γκλόρια, τα παιδιά στο Θησείο, κλπ… Μικρές και μεγαλύτερες θεατρικές σκηνές που κάνουν όμως πολύ σημαντικές παραστάσεις.

Πώς αποφασίσατε να κάνετε θέατρο και να αλλάξετε εντελώς πορεία από τις αρχικές σας σπουδές;

Ξεκίνησα θέατρο από ανία, μια και ήμουν σε μια σχολή που δεν με πολυενδιέφερε (Δημοσιογραφία). Στο θεατρικό εργαστήριο που παρακολουθούσα μαθήματα υποκριτικής, την “Παράθλαση” στη Θεσσαλονίκη, κάναμε στο τέλος του έτους μια παράσταση με τις σκηνές που δουλεύαμε όλη τη χρονιά, από διάφορα έργα του Σαίξπηρ. Στο τέλος της παράστασης, η επαφή με τον κόσμο ήταν απίστευτη. Ήταν κάτι μαγικό. Την πρώτη φορά που άκουσα το χειροκρότημα του κόσμου και είδα τα μάτια των θεατών, στην υπόκλιση της πρώτης μου παράστασης, ήταν και η στιγμή που αποφάσισα ότι ήθελα να ασχοληθώ επαγγελματικά με το θέατρο. Λίγους μήνες μετά έδωσα εξετάσεις στη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη, πέρασα με την πρώτη και έφυγα αμέσως στην Αθήνα.

Συνδυάζετε πολλά πράγματα μαζί: εργάζεστε ως ηθοποιός στο θέατρο, στον κινηματογράφο, την τηλεόραση, είστε σκηνοθέτης θεάτρου και συγγραφέας, δάσκαλος στα θεατρικά εργαστήρια. Υπάρχει κάποιο από όλα αυτά που είναι περισσότερο εσείς, που σας ταιριάζει περισσότερο;

Όλα είναι μέρος της δουλειάς μου και σε όλα δίνω τον καλύτερο εαυτό μου. Πια παίζω σπάνια και όταν γίνεται, το διασκεδάζω πολύ, θα ήθελα όμως να είχα το χρόνο να γράφω περισσότερο και να σκηνοθετώ πιο συχνά. Τα εργαστήρια από την άλλη, με κρατάνε σε μια εγρήγορση και περνάω υπέροχα με τους μαθητές μου. Θα ήθελα να είχε περισσότερες ώρες το 24ωρο να μπορούσα να κάνω ακόμη περισσότερα πράγματα ή αυτά που κάνω ακόμη καλύτερα.

Γεννηθήκατε στην Πεντάπολη Σερρών. Πώς έχει αφήσει το στίγμα της μέσα σας η μικρή επαρχιακή κοινωνία στην οποία γεννηθήκατε και ζήσατε αρκετά χρόνια;

Αυτό το μικρό χωριουδάκι και οι άνθρωποι του, είναι οι μνήμες μου από τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια. Η οικογένεια, οι συγγενείς, το σχολείο, οι πρώτοι φίλοι, οι πρώτοι έρωτες, οι πρώτες εμπειρίες. Καλές και κακές. Όσο κι αν προσπαθείς να το αφήσεις πίσω σου, θα το κουβαλάς πάντα μαζί σου. Πάντα όταν θα επιστρέφεις θα νιώθεις εκείνο το περίεργο σφίξιμο στο στομάχι. Όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Μιλήστε μας λίγο για τη δική σας Αθήνα, για τον Βοτανικό, το Γκάζι, περιοχές που με τον τρόπο τους διασώζουν ακόμα ίχνη της παλιάς Αθήνας. Πώς η Αθήνα αυτή επηρεάζει – αν την επηρεάζει – την αισθητική και, κατά συνέπεια, τη δημιουργική σας ματιά;

Ζω στο Βοτανικό, κάτω από το Γκάζι. Μια ήσυχη γειτονιά, λίγα λεπτά μακριά από τον Πολυχώρο Vault. Μια γειτονιά που θυμίζει ακόμη παλιά Αθήνα, με τις μονοκατοικίες και τα σπιτάκια ανάμεσα στις πολυκατοικίες, με τα ψιλικατζίδικα, τα μαγαζάκια της, τη λαϊκή κάθε Τρίτη. Άνθρωποι από όλα τα κοινωνικά στρώματα, μετανάστες, εργάτες, νοικοκυρές… Μια μεγάλη γειτονιά. Με ηρεμεί αυτή η “κανονικότητα”, με ξεκουράζει. Την χρειάζομαι για να ισοβαθμίζει την καθημερινή τρέλα που ζούμε στο VAULT. Εξάλλου δύο λεπτά μακριά είναι το Γκάζι. Πολύβουο, ζωντανό, χαρούμενο. Μου αρέσουν αυτές οι περιοχές. Αυτός ο συνδυασμός. Αυτή η πολυσυλλεκτικότητα.

Φέτος σκηνοθετήσατε στο Vault δύο παραστάσεις, την «Ψιλικατζού» και το «Χορεύοντας στο σκοτάδι». Μιλήστε μας για τις δύο αυτές παραστάσεις.

Το ένα έργο έρχεται από ένα βιβλίο και το άλλο από μια ταινία. Το ένα ήταν ένα λογοτεχνικό κείμενο και το άλλο musical. Και τα δύο γίνανε παραστάσεις και μάλιστα πολύ απαιτητικές. Ήταν όμως τόσο ενδιαφέρουσες και οι δύο περιπτώσεις και αποτελούσαν τόσο μεγάλη πρόκληση που άξιζε τον κόπο να ανέβουν στη σκηνή. Κυρίως για να ακουστούν οι υπέροχες ιστορίες αυτών των δύο γυναικών. Της Κωνσταντίνας (Ψιλικατζούς) και της Σέλμα!!

«Η Ψιλικατζού», είναι μια παράσταση βασισμένη στο κωμικοτραγικό Best Seller βιβλίο της (θρυλικής πια blogger Ψιλικατζούς) Κωνσταντίνας Δελημήτρου. Μια Ψιλικατζού (Ελένη Ουζουνίδου) με τη βοήθεια της αδερφής της (Άννα Ψαρρά) αφηγείται την ιστορία της μέσα από το μαγαζάκι της. Η ιστορία μιας γυναίκας που το μόνο που ήθελε ήταν να γίνει μητέρα. Και που με πολύ ανθρώπινο και ειλικρινή τρόπο μας διηγείται τις περιπέτειες της στα κέντρα γονιμότητας, με τους εμβρυολόγους, τους γυναικολόγους, τις αίθουσες αναμονής, τις εξωσωματικές και τις ιατρικές εξετάσεις, τα άγχη, τις αγωνίες, τις ελπίδες, τις απογοητεύεις της. Μια βαθιά κι αληθινή εξομολόγηση που πήρε σάρκα και οστά από δύο υπέροχες ηθοποιούς, την Ελένη Ουζουνίδου και την Άννα Ψαρρά.

Το «Χορεύοντας στο σκοτάδι» είναι η θεατρική μεταφορά της ομώνυμης αριστουργηματικής ταινίας του Lars Von Trier, σε διασκευή Patrick Ellsworth. Το πολυβραβευμένο Dancer in the Dark είχε παρουσιαστεί στον κινηματογράφο με τους Björk, Catherine Deneuve, κ.α. και είναι μία από τις πιο σπαρακτικές ταινίες όλων των εποχών και από τις σημαντικότερες, όχι μόνο του εμπνευσμένου δημιουργού, αλλά και του παγκόσμιου σινεμά. Σε αυτή την παράσταση παρακολουθούμε τη Σέλμα, μια Τσέχα μετανάστρια και ανύπαντρη μητέρα στην επαρχία της πολιτείας Ουάσιγκτον στις ΗΠΑ του 1967, που έχει ένα οδυνηρό μυστικό. Πάσχει από μια σπάνια κληρονομική ασθένεια και χάνει σταδιακά την όραση της. Δουλεύει ασταμάτητα και μαζεύει χρήματα, προκειμένου ο γιος της να εγχειριστεί για να μην έχει τη δική της τύχη. Η μόνη της διαφυγή από τη σκληρή της πραγματικότητα, είναι τα αμερικάνικα μιούζικαλ. Ακόμη και στη ζωή της μετατρέπει, με τη φαντασία της, τους ήχους που ακούει σε μουσική, μιούζικαλ με πρωταγωνίστρια την ίδια, όμοια με εκείνα που παρακολουθεί. Όταν όμως ένας απελπισμένος γείτονας κλέβει τις οικονομίες της, το δράμα της ζωής της μετατρέπεται σε τραγωδία που κλιμακώνεται σε ένα τραγικό φινάλε. Το συγκινητικό αυτό μιούζικαλ ερμηνευμένο από έναν εννιαμελή θίασο, σε διασκευή Patrick Ellsworth, μετάφραση Αντώνη Γαλέου, μουσική Μάνου Αντωνιάδη, στίχους Γεράσιμου Ευαγγελάτου και χορογραφίες Έλιο Φοίβου Μπέικο ήταν ένα τεράστιο ρίσκο που ευτυχώς κερδισε το στοίχημα.

Χορεύοντας στο σκοτάδι

Τι αποτελεί έμπνευση για εσάς, τι σας επηρεάζει, τι μπορεί να αποτελέσει κίνητρο δημιουργίας για εσάς;

Τα πάντα. Μια ταινία, ένα βιβλίο, ένα θεατρικό έργο, μια παράσταση, ένας πίνακας, μια ιστορία που θα μου αφηγηθεί κάποιος, μια συζήτηση, ένα άρθρο. Όλα μπορούν να γίνουν η αφορμή, το κίνητρο, ή η αιτία για να δημιουργηθεί μια παράσταση.

Πείτε μας ποια είναι η παράσταση που έχει γράψει μέσα σας, ποιο είναι το βιβλίο που άφησε το αποτύπωμά του στην ψυχή σας.

To Bent του Μartin Sherman σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη (1995-96, πρωτοετής δραμματικής σχολής) και Οι Άθλιοι (Les Misérables) του Βίκτορος Ουγκώ (από τα πρώτα βιβλία που διάβασα)…

Γιατί κάνει θέατρο κάποιος κ. Καρατζιά; Ο Κάρολος Κουν έλεγε «κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας». Εσείς τι θα λέγατε;

Εξαιρετικά τα έλεγε ο Κάρολος Κουν.

Τι θα θέλατε να κάνετε ακόμα στο θέατρο και γενικότερα επαγγελματικά και ποια τα μελλοντικά σας σχέδια;

Την ερχόμενη σεζόν στο VAULT (που οργανώνεται μήνες τώρα), θα έχουμε 5 επαναλήψεις και 17 νέες παραγωγές. Ένα πολύ ενδιαφέρον εναλλασσόμενο ρεπερτόριο στις δύο σκηνές μας, με έντονη κοινωνικοπολιτική κατεύθυνση.

Το «Xορεύοντας στο Σκοτάδι» και η «Ψιλικατζού», θα συνεχιστούν και τα δύο, μια και είχαν εξαιρετική πορεία και μεγάλη αποδοχή.

Για τη νέα σεζόν έχω αναλάβει δύο ακόμη σκηνοθεσίες στο VAULT. Δύο κείμενα που ετοιμάζονται πολύ καιρό τώρα.

Επίσης επιστρέφω στο σανίδι και σαν ηθοποιός, κάτω από τις σκηνοθετικές οδηγίες του Κοραή Δαμάτη (μια συνεργασία που επιθυμούσα χρόνια τώρα) στo πολυβραβευμένο έργο του Bernard Pomerance «Ο Άνθρωπος Ελέφαντας», ένα έργο – ύμνο στη διαφορετικότητα, στον συγκλονιστικό ρόλο του Τζον (Joseph Carey Merrick) Μέρρικ. Με αφορμή τα 40 χρόνια από το πρώτο του ιστορικό ανέβασμα στο Broadway (Απρίλιος του 1979), «Ο άνθρωπος ελέφαντας», ανεβαίνει στον Πολυχώρο VAULT τον ερχόμενο Οκτώβριο. Πρόκειται για την πραγματική ιστορία του Τζον Μέρικ (Joseph Carey Merrick), γνωστού και ως Ανθρώπου Ελέφαντα, ενός τραγικά παραμορφωμένου άντρα που έζησε στο Βικτωριανό Λονδίνο το 1880. Το έργο τιμήθηκε με τα Βραβεία Tony (3 βραβεία από 7 υποψηφιότητες το 1979, 2 υποψηφιότητες το 2002 και 4 υποψηφιότητες το 2015), Drama Desk (4 βραβεία από 7 υποψηφιότητες το 1979) και New York Drama Critics’ Circle (το 1979) ως Καλύτερο Έργο της χρονιάς. Μαζί μου επί σκηνής θα είναι ένας εξαιρετικός θίασος, οι Περικλής Μοσχολιδάκης, Μαρία Καβουκίδη, Στέλιος Καλαϊτζής, Μιχάλης Καλιότσος, Αντώνης Καραθανασόπουλος και Σοφία Ρούβα.

Ο άνθρωπος ελέφαντας

Δεκαεπτά παραστάσεις περιελάμβανε στο φετινό του πρόγραμμα ο πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS. Πέντε παραστάσεις που ξεχώρισαν, από κοινό και κριτικούς, την περασμένη σεζόν (Αγγέλικα Νίκλη Σολωμού η Διάφανη, Βασιλική Τριανταφύλλου: Αχ, Γιάννη μ’!., Η Σέξτον και τα Κογιότ, Ευγενία ντε Φρανβάλ, Ασανσέρ) και δώδεκα νέες παραγωγές (Η Ψιλικατζού, Χορεύοντας στο Σκοτάδι, Γυναίκες από χώμα, F*cking Men, Donna Abbandonata ή Πολύ με στεναχωρήσατε κύριε Γιώργο μου, Αλάσκα, Brandon Teena, Ο Συγγραφέας, ΑΝΑ ή το πανέξυπνο κορίτσι, Βάσσα, Revolt, Τύχη και των Ανδρών τα βλέμματα (Σονέτο 29) ).

Δεκαπέντε σκηνοθέτες (Αντώνης Γαλέος, Κοραής Δαμάτης, Στέλιος Καλαϊτζής, Δημήτρης Καρατζιάς, Σοφία Καψούρου, Γιάννης Κεντρωτάς (ομάδα Lorem Ipsum), Αθηνά Κεφαλά, Φρόσω Κορρού, Κωνσταντίνος Κυριακού, Βαγγέλης Λάσκαρης (ομάδα ProvaT.O.), Περικλής Μοσχολιδάκης, Λεωνίδας Παπαδόπουλος, Δημήτρης Πλαβούκος, Κατερίνα Πολυχρονοπούλου, Ένκε Φεζολλάρι), παρουσίασαν τις παραστάσεις τους τη φετινή θεατρική χρονιά στις δύο σκηνές του Πολυχώρου.

Ο πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS, συνέχισε, για έβδομη χρονιά, να στηρίζει και να στηρίζεται στο νεοελληνικό έργο (Κοραής Δαμάτης, Κωνσταντίνα Δελημήτρου, Στέλιος Καλαϊτζής, Σοφία Καψούρου, Γιάννης Κεντρωτάς, Σταυριανός Κιναλόπουλος, Γιώργος Μεσολογγίτης, Περικλής Μοσχολιδάκης, Γλυκερία Μπασδέκη, Δημήτρης Πλαβούκος), εστιάζοντας πάντα και στο πολιτικοποιημένο θέατρο. Παράλληλα παρουσιάστηκαν και τα έργα, επτά ξένων σπουδαίων καλλιτεχνών (Lars von TrierPatrick Ellsworth, Tim Crouch, Joe Di Pietro, Marquis de Sade, Maxim Gorky, John Herbert, Catherine Benhamou).

Copyright Life & Culture © 2018 - 2019 All rights reserved. | Newsphere by AF themes.