Πε. Ιούν 27th, 2019

Life & Culture

Περιοδικό για τη Ζωή και τον Πολιτισμό

H «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου στο Μπάγκειον σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη

Είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε πριν μερικές ημέρες μια αποκαλυπτική παράσταση σχετικά με τον τρόπο που εργάζεται, δημιουργεί, ονειρεύεται και υλοποιεί το όραμά του ο Δήμος Αβδελιώδης είτε κάνει κινηματογράφο, είτε σκηνοθετεί στο θέατρο, είτε διδάσκει με σκοπό μέσα από την σωστή εκφορά του λόγου να ζωντανέψει το κάθε είδους λογοτεχνικό ή θεατρικό κείμενο.

Η Βερόνικα Αργέντζη ανέλαβε όχι μόνο να υποδυθεί τον ρόλο της Ελένης έτσι όπως πλάστηκε από τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο αλλά κατάφερε να μεταφέρει στον θεατή και την προσέγγιση- μέθοδο που ο Δήμος Αβδελιώδης ενστερνίζεται και υπηρετεί με απώτερο στόχο την πληρέστερη κατανόηση και την άρτια μεταφορά στη σκηνή ενός θεατρικού κειμένου σε όλο το εύρος της ποιητικής του.

Ο Δήμος Αβδελιώδης αποτελεί ένα λαμπρό παράδειγμα στη θεατρική μας πραγματικότητα και όχι μόνο σε αυτή, καθώς το έργο του έχει ξεπεράσει τα ελληνικά σύνορα και έχει τύχει θερμότατης υποδοχής στο εξωτερικό, για τον λυρισμό του που δεν παραμένει στείρα απεικόνιση της ομορφιάς, της αισθητικής και του συναισθήματος, αλλά καταφέρνει να μετουσιώνεται μέσω του λόγου σε δρώντα πρωταγωνιστή καθόλη τη διάρκεια της θεατρικής πράξης.

Αυτό ακριβώς βιώνει και ο θεατής με την «Ελένη». Μέσα στο Μπάγκειον η ηρωίδα του Ρίτσου αποκτά μια μοναδική επιβλητικότητα. Ο χώρος προσθέτει στην παράσταση ακόμα μεγαλύτερη θεατρικότητα, ο λόγος της Ελένης φθάνει στον θεατή καθαρός, διαυγής σαν κρύσταλλο, οξύς και καίριος σαν λεπίδα σε χέρι σίγουρο και αποφασιστικό. Ο Δήμος Αβδελιώδης γίνεται το μέσο και μας συστήνει μια άλλη Ελένη. Την Ελένη που η ευαισθησία του Ρίτσου δημιούργησε. Η «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου- και αυτό είναι εμφανές στο κοινό από την πρώτη στιγμή- δεν είναι ακριβώς η μυθική Ωραία Ελένη της Τροίας. Είναι η Ελένη που πλάθει η ποίηση, η ευαισθησία, το βίωμα, το συναίσθημα του ποιητή. Η Ελένη αφηγείται, μοιράζεται με τον θεατή τη ζωή της. Το γερασμένο της είδωλο, ξορκίζει ένα παρελθόν μιας ματαιωμένης ευτυχίας, μιας ευτυχίας που πια δεν είναι τίποτε άλλο από ένα υποκατάστατο ευτυχίας, από κάτι που θυμίζει ευτυχία και που θυμίζει περισσότερο μια απατηλή οπτασία, ένα φάντασμα, ένα πουκάμισο αδειανό, όπως θα έλεγε και ο ποιητής. Η Ελένη αποκτά έναν ιδιαίτερο συμβολισμό και ίσως εδώ να κρύβεται και ο λόγος που η παράσταση αυτή μιλά κατευθείαν στην καρδιά του θεατή. Η Ελένη είναι εμείς. Η Ελένη είναι ο καθένας από εμάς. Όταν μιλά για τον εαυτό της, περιγράφει εμάς τους ίδιους και γίνεται εμείς. Με τα λάθη, με τα σωστά μας, με τη δύναμη, την αδυναμία μας, με τις φωτεινές και τις σκοτεινές στιγμές μας. Η Ελένη επί σκηνής, απόλυτα διαυγής πια, γίνεται γέφυρα που ενώνει αριστοτεχνικά τον αρχαϊκό μύθο με την σύγχρονη πραγματικότητα. Αναμοχλεύοντας τρία κορυφαία σημεία στη ζωή του ανθρώπου, τον έρωτα, τα πάθη και τα γηρατειά, μετατρέπεται, μέσα από την σκηνοθετική ματιά του Δήμου Αβδελιώδη και τα ερμηνευτικά μέσα της λιτής και για τον λόγο αυτό ουσιαστικής Βερόνικας Αργέντζη σε σύμβολο αυτογνωσίας, συναισθηματικής πειθαρχίας, ισορροπίας και απλότητας. Καταφέρνει έτσι να ορίσει εκ νέου, ως σύμβολο αυτογνωσίας αυτή τη φορά, τη θεϊκή της ταυτότητα και υπόσταση, ενώ ξαναγίνεται, μέσα από μια επίπονη διαδικασία που λαμβάνει χώρα μπροστά στον συμμετέχοντα και συνένοχο θεατή, αυτό που μόνο η ποίηση του Ρίτσου, η ποιητική της σκηνοθεσίας του Αβδελιώδη και η εκφραστικότητα της υποκριτικής της Βερόνικας Αργέντζη μπορούσαν να επιτύχουν : το διαχρονικό πρότυπο της ομορφιάς και της ανθρώπινης ευτυχίας και ευδαιμονίας.

Το αφιέρωμα στο έργο του Δήμου Αβδελιώδη συνεχίζεται στο Μπάγκειον έως και τις 2 Ιουνίου.

Μαρία Ψαρούδη
Μεταδιδακτορική ερευνήτρια Α.Π.Θ
Δρ. Φιλοσοφίας ΕΚΠΑ
Γλωσσολόγος – Θεατρολόγος

Copyright Life & Culture © 2018 - 2019 All rights reserved. | Newsphere by AF themes.