ΚΟΥΒΕΝΤΟΥΛΑ ΜΕ ΤΗ ΣΑΠΦΩ ΜΑΤΣΙΩΡΗ

 

Τη Σαπφώ Ματσιώρη τη γνωρίζαμε από τις εξαιρετικές ραδιοφωνικές της εκπομπές στον Real FM αλλά και στον Ελληνικός FM. Νιώθαμε τη θετική της αύρα και την παρακολουθούσαμε ανελλιπώς, τόσο στη νυχτερινή εκπομπή τα Σαββατοκύριακα, όσο και στην καθημερινή, μεσημεράκι προς απόγευμα. Μαγεμένοι από τις μουσικές της επιλογές, θελήσαμε να τη γνωρίσουμε από κοντά και όταν κλείστηκε το ραντεβού και συναντηθήκαμε, καταλάβαμε με την πρώτη ματιά ότι η κουβέντα μας μαζί της θα ήταν τρομερά ενδιαφέρουσα.

Είσαι από τη Θεσσαλονίκη. Τι σου λείπει εδώ στην Αθήνα;

Oι άνθρωποι που αγαπώ και η θάλασσα. Οι μεταμεσονύκτιες βόλτες μου στην παραλία…

Πες μας λίγο για τις επιλογές των τραγουδιών. Σίγουρα έχεις κάποια απαγορευτικά στις επιλογές σου..

Απαγορευτικά, δε θα το έλεγα. Νομίζω πως επιλέγω τραγούδια που έχουν κοινή αισθητική και οι ακροατές το ίδιο γιατί μαζί διαμορφώνουμε το πρόγραμμα.

Γοητευόμαστε και από τις επιλογές που κάνεις στα πρόσωπα, αλλά θέλουμε να μας πεις ποια είναι τα δικά σου κριτήρια επιλογής στα πρόσωπα αυτά. Δηλαδή τι επιλέγεις κάθε φορά, είναι αυτό που αρέσει σε εσένα, αυτό που θεωρείς ότι θα αρέσει και σ’ εμάς ακούγοντάς το;

Θα αναφέρω πάλι την λέξη αισθητική,αυτή είναι το κριτήριο μου. Άνθρωποι που υπηρετούν την τέχνη τους με αλήθεια και πίστη με συγκινούν και με ενδιαφέρουν πολύ.

Τι σημαίνει για εσένα ραδιόφωνο;

Είναι δύσκολη η ερώτηση. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Σκεφτείτε ότι ακόμη δεν έχω κάνει κάποια σκέψη πως θα ήταν η ζωή μου χωρίς αυτό. Είμαι ακόμη σε κατάσταση έρωτα μαζί του…

Και, προσωπικά, πριν το επαγγελματικό κομμάτι, είχες σχέση με το ραδιόφωνο;

Άκουγα πάρα πολύ ραδιόφωνο και αυτό που θυμούνται οι γονείς μου είναι ότι έπαιρνα συνεντεύξεις από όλη τη γειτονιά. Από πιτσιρίκι έπαιρνα συνεντεύξεις από τις φίλες της μαμάς μου,από τους φίλους του πατέρα μου, οπότε την κλίση μου την έδειχνα από μικρό παιδί (γέλια).

Πιστεύεις ότι το ραδιόφωνο μπορεί να καλλιεργήσει μία συγκεκριμένη αισθητική στους ανθρώπους;

Δεν ξέρω αν οποιοδήποτε μέσο έχει αυτή τη δύναμη. Πιστεύω πολύ στην ατομική ευθύνη.

Δηλαδή, μπορεί απλά να είναι ένας δρόμος, μια πρόταση;

Ναι! Δε θα ήθελα να είναι κάτι άλλο. Δεν δέχομαι ότι κάποιος ή κάτι μπορεί να κατευθύνει, να διαμορφώσει μια συγκεκριμένη αισθητική. Γενικώς δεν πιστεύω στην δύναμη του «άλλου». Ως άνθρωπος έχω πολύ ισχυρό φιλτράρισμα και κρατάω ό,τι μου ταιριάζει. Αυτό πιστεύω ότι συμβαίνει και στον υπόλοιπο κόσμο.

Κατά κάποιον τρόπο, μπορείς να πεις ότι είναι μέρος της κοινωνίας και το ραδιόφωνο. Δεν είναι κάτι πάνω απ’ την κοινωνία που θέλει να επιβάλλει και να επιβληθεί.

Ναι, φυσικά. Δεν με αφορά η επιβολή,δεν με αφορά καμιὰ εξουσιαστική συμπεριφορά ούτε από άνθρωπο,ούτε από μέσο.

Είναι διακριτός ο ρόλος του.

Βοηθάει.

Τα σχέδιά σου για το μέλλον;

Είμαι έναν χρόνο και λίγους μήνες στην Αθήνα . Δεν σχεδιάζω ποτέ. Δεν σχεδίασα ποτέ. Έχω πολύ εμπιστοσύνη στη ζωή. .. Δεν έχω κυνηγήσει σχεδόν τίποτα, ποτέ, αλλά τις μάχες μου τις δίνω,παλεύω γι αυτό που θέλω αλλά με τον τρόπο τον δικό μου που είναι εσωτερικός. . Θέλω πάρα πολύ να κάνω αυτό που αγαπώ και νιώθω  ευγνωμοσύνη που συνεχίζω να το κάνω σε καθεστώς απόλυτης ελευθερίας.

Πέρα από τον Real FM, είναι και ο Ελληνικός;

Ναι! Στον Ελληνικό είμαι τέσσερις με επτά το απόγευμα.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ μεσημεριανής εκπομπής, με το περιεχόμενο που έχεις, με της εκπομπής που κάνεις το βράδυ; Τι σου αρέσει περισσότερο;

Είναι διαφορετικά το βράδυ. Είναι διαφορετική η επαφή με τον κόσμο. Οι εσωτερικοί μας ρυθμοί είναι άλλοι και υπάρχει τρυφερότητα. Το μεσημέρι αντιλαμβάνομαι το άγχος και προσπαθώ να λειτουργήσω ως μια μικρή αγχολυτική ένεση.

Έχεις και μια εκπληκτική επαφή με τον κόσμο. Η επαφή σου είναι ουσιαστική. Δηλαδή, αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι δε λες πολλά λόγια. Είναι τόσο, όσο!

Ναι αυτό είναι αλήθεια. Δεν μιλάω πολύ, γιατί θέλω να δίνω περισσότερο χώρο και χρόνο στα τραγούδια.

Είναι πολύ ωραίο αυτό και βγαίνει και στις συνεντεύξεις σου. Πραγματικά, ακούς αυτό που θες να ακούσεις. Ρωτάς αυτό που θα ρωτούσαμε κι εμείς, αν ήμασταν εκεί.

Πολύ χαίρομαι, αν συμβαίνει αυτό. Θέλω να κουβεντιάζω να μην νιώθει ο άλλος ότι είναι σε συνέντευξη. Η χαλαρότητα βοηθά πολύ στο να γίνει μια συζήτηση ουσιαστική,αληθινή.

Γιατί κι εμείς είμαστε πολύ επιλεκτικοί σε αυτό που θα ακούσουμε. Δηλαδή, ξέρεις, κατά καιρούς λέμε μήπως πρέπει να κλείσουμε λίγο τα αυτιά μας; Υπάρχει τόση ασχήμια και τόση κακοφωνία, πώς να το πούμε; Πραγματικά, από την πρώτη στιγμή που σε ακούσαμε, ήτανε μια πανδαισία ήχων αυτό που ακούμε στις εκπομπές σου.

Μ’ αρέσει πολύ να φωτίζουμε την ομορφιά, αλλά όχι αγνοώντας το σκοτάδι το οποίο υπάρχει. Είναι μια μάχη καθημερινή τι θα υπερισχύσει,ας βοηθήσουμε λοιπόν το φως…

Η αντίθεση κάνει την ομορφιά;

Αυτό! Έτσι ακριβώς. Και τώρα, πραγματικά, θέλω να πω ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να είσαι από αυτή την πλευρά (του συνεντευξιαζόμενου) (γέλια). Πω πω! Δυσκολεύομαι πάρα πολύ!!

Τι θα έλεγες ότι χρειάζεται ένας ραδιοφωνικός παραγωγός, όχι για να ξεχωρίσει, για να έχει ένα στίγμα; Το ηχόχρωμα παίζει κάποιο ρόλο;

Νομίζω πως ναι,το ηχόχρωμα το δίνει η ψυχή. Νομίζω ότι κάθε συναίσθημά σου, κάθε βίωμά σου γράφεται στη φωνή. Δεν μπορώ να ξέρω τι μπορεί να κάνει έναν παραγωγό να ξεχωρίσει. Ίσως όπως σε κάθε δουλειά να μην παίρνει σοβαρά τον εαυτό του αλλά την δουλειά του…

Το ίδιο δηλαδή που λένε για τα μάτια.

Ακριβώς. Εγώ, δηλαδή, αυτό που λένε για τα μάτια, το πιστεύω για τη φωνή. Πολλές φορές βλέπω όταν είμαι σε σκοτεινή περίοδο η φωνή μου αλλάζει.

Αυτό που λες τώρα, το νιώθουμε κι εμείς να συμβαίνει, γιατί, πραγματικά, νομίζουμε ότι είναι λίγο δέκτης -πομπός. Πρέπει να είσαι και στο ίδιο μήκος κύματος για να μπορέσεις να το αναγνωρίσεις. Μας έχει συμβεί κι εμάς αυτό σε ραδιοφωνικούς παραγωγούς που αγαπάμε και τους  παρακολουθούμε και τους προσέχουμε, όταν κάτι δεν πάει καλά, χωρίς να το έχουν πει, χωρίς να έχουν πει κάτι, το καταλαβαίνεις, το αντιλαμβάνεσαι και, μετά από ένα – δυο μήνες, το λένε και οι ίδιοι ότι, ναι, κάτι συνέβαινε.

Ναι, γράφεται στη φωνή, δε γίνεται…ούτε το φως ,ούτε το σκοτάδι μπορούν να κρυφτούν. Η φωνή είναι αποκαλυπτική. Γενικότερα στη ζωή μου, όταν ακούω τη φωνή ενός ανθρώπου, αντιλαμβάνομαι αμέσως αν μου ταιριάζει. Με απωθούν πολύ οι στημένες, δημοσιοσχετίστικες φωνές. Επίσης, άνθρωποι που μιλάνε πολύ δυνατά, με κουράζουν,με αποσυντονίζουν. Προσπαθώ στο ραδιόφωνο να μιλάω ήρεμα. Συνηθίζω να λέω ότι μου αρέσει πολύ το άγγιγμα και όχι η εισβολή. Ως χάδι να φτάνεις στο αυτί του ανθρώπου που σε ακούει….Είναι πολύ θορυβώδης η καθημερινότητα,πολλές οι εσωτερικές μας σκέψεις που μας ταλαιπωρούν. Μικρές δόσεις ηρεμίας μέσα στην ημέρα ίσως βοηθούν…

Είναι και θέμα κουλτούρας. Για παράδειγμα, αν μιλάς σιγά στους Γερμανούς, δεν τους αρέσει, νομίζουν ότι έχεις κάποιο πρόβλημα.

Είναι και η ζωή μας πολύ θορυβώδης που, ορισμένοι άνθρωποι, φωνάζουν στην προσπάθειά τους να ακουστούν.

Από τις συνεντεύξεις που παίρνεις τι σου μένει πιο πολύ;

Νομίζω η ενέργεια τους,το βλέμμα τους.

Έχεις απογοητευτεί, έχουν απομυθοποιηθεί στις συνεντεύξεις σου άνθρωποι;

Ευτυχώς που δεν είχα μυθοποιήσει κανέναν ως άνθρωπο. Είχα μυθοποιήσει το έργο τους. Γνώρισα καλλιτέχνες που πραγματικά υποκλίθηκα και υποκλίνομαι στην στάση ζωής τους και άλλους που έμεινα στο έργο τους.

Οπότε, τι θα έλεγες εσύ, υπάρχει κάτι; Υπάρχει διαφορά στον άνθρωπο που υπηρετεί την τέχνη από αυτόν που ζει απ’ την τέχνη;

Να το σκεφτώ λίγο….. Νομίζω ότι μοιάζει με την σχέση που έχουμε με τους ανθρώπους. Αν η ανάγκη σε υποχρεώνει να είσαι μαζί τους τότε η σχέση χάνει την ουσία της.

Μήπως έχουμε μάθει να παίρνουμε από τους ανθρώπους και να μη δίνουμε; Πλησιάζουμε ανθρώπους με προσδοκία.

Η κακή σχέση με τον εαυτό μας νομίζω ότι φταίει. Όταν αδυνατούμε να δώσουμε στον εαυτό μας αυτό που χρειάζεται και μεταφέρουμε την ευθύνη αυτή στον άλλον τότε δημιουργούνται τα προβλήματα. Δεν προχωράς αν δεν «δεις» τον εαυτό σου, αν δεν βγεις από τη θέση του θύματος.

Μας έκανε εντύπωση κάτι που ακούσαμε να λέει η Γιώτα Νέγκα. Έχω, λέει, πόδια και εφόσον έχω πόδια, προχωράω μπροστά. Δεν σημαίνει ότι αφήνω κάποιον πίσω… Μπορείς να πεις ότι η συνέπεια από αυτό είναι η μοναξιά. Αρχίζουμε και κλεινόμαστε στον εαυτό μας…

Όχι, δε θα γίνεις ούτε επιφυλακτικός ούτε καχύποπτος..Αν επιλέξεις να κλειδωθείς,να κλειστείς, πρέπει να έχεις και την γενναιότητα να αντιμετωπίσεις την μοναξιά. Αν πάλι αφήσεις τα παράθυρα σου ανοιχτά, πρέπει να έχεις την γενναιότητα να αντιμετωπίσεις και τους εισβολείς. Κάποιοι άνθρωποι έρχονται στην ζωή μας ως επισκέπτες και κάποιοι ως συγκάτοικοι,πρέπει να δώσεις τον απαραίτητο χώρο μέσα σου για τους «συγκάτοικους» και να αποχαιρετήσεις με ευγένεια τους επισκέπτες…Αυτό πιστεύω.

Έχεις ανάγκη έναν μπούσουλα…

Αν είσαι ένας άνθρωπος που έχει μια ευαισθησία, μια υπερευαισθησία, δε γίνεται, θα σε εξοντώσουν, αν δεν πας με αυτούς που ταιριάζεις. Δεν το αντέχεις.

Τραγούδι που αγαπάς τελευταία;

«Μαύρο», Βιολέτα Ίκαρη

Και σε ακολουθεί και ο κόσμος σε αυτά που έχεις επιλέξει. Και σε αυτά που έχεις επιλέξει, βλέπω ότι δεν υπάρχει ιδιαίτερη παρέκκλιση.

Όταν ήρθα στην Αθήνα δεν ήθελα με τίποτα να αλλάξω κάτι ούτε στις συνεντεύξεις μου ούτε στη μουσική που παίζω και είχα λίγο άγχος για το πώς θα ανταποκριθεί ο κόσμος. Αλλά, ευτυχώς, και πραγματικά θέλω να τους ευχαριστήσω, με αγκάλιασαν. Είμαι ένας ανοιχτός και κοινωνικός άνθρωπος, μ αρέσει να συζητώ για χιλιάδες πράγματα, αλλά όταν μιλάμε για τη δουλειά μου, δεν ξέρω, έχω μια συστολή. Δεν ξέρω από πού πηγάζει.

Μήπως το προστατεύεις με έναν τρόπο; Δηλαδή, μήπως είναι πιο εσωτερικό, νιώθεις ότι δεν μπορείς να μιλήσεις για κάτι που αγαπάς πολύ;

Δεν ξέρω… Ίσως, μπορεί να έχει να κάνει και με την ανασφάλειά μου. Δεν ξέρω. Ακόμα το ψάχνω.

Τότε κράτα την ανασφάλεια και τη συστολή. Να τα κρατήσεις… Υπάρχει ανταγωνισμός σε αυτή τη δουλειά; Τον νιώθεις; Μπορείς να ζήσεις τον έρωτα που έχεις για την εργασία σου;

Αλήθεια θα σας πω. Μπορεί να σας φανεί και λίγο εξωπραγματικό ή να σας ακουστεί και ψέμα. Δεν έχω νιώσει ούτε μια φορά ανταγωνισμό.

Ίσως να μη σε ενδιαφέρει, κιόλας…

Ναι, δε με αφορά. Σίγουρα υπάρχει ανταγωνισμός εκεί έξω, αλλά αν αρχίσεις και γίνεσαι εσύ ανταγωνιστικός, έχεις χάσει τη μαγεία της δουλειάς σου.

Άρα, κάνεις αυτό που σου αρέσει, χωρίς να κοιτάζεις τόσο πολύ το τι συμβαίνει.

Βέβαια. Φυσικά και θα δω τις ακροαματικότητες, να δω αν έχει ανταπόκριση αυτό που κάνω. Αυτό είναι άλλο όμως. Από εκεί και πέρα, δε θα μπω σε σύγκριση ή θα ακούσω άλλους παραγωγούς για να δω πώς και γιατί μιλάνε αυτοί. Όχι, δε με αφορά τίποτα απ’ όλα αυτά.

Η ζωντανή εκπομπή είναι αλλιώς. Δηλαδή έχουμε κι εμείς την αίσθηση ότι κάποιοι συντονίζονται, δεν έχουν παρέα και την επιθυμούν. Θέλουν να μοιραστούν τις σκέψεις τους, την ευαισθησία τους, ενδεχομένως, έτσι αισθάνονται ότι δεν είναι μόνοι τους.

Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι μοναχικοί εκεί έξω. Δεν λέω κάτι πρωτότυπο. Μοναχικοί και μόνοι. Επειδή έχω συζητήσει με αυτούς τους ανθρώπους που αισθάνονται μοναξιά, όχι ηθελημένη, είναι ίσως η μοναδική παρέα τους (το ραδιόφωνο). Θα ήθελα αυτοί οι άνθρωποι, έστω και για λίγο, να μην αισθάνονται αυτό το κενό που το έχουμε όλοι, είτε έχουμε ανθρώπους κοντά μας, είτε όχι.

Εδώ μας κάνεις να σου θέσουμε μια άλλη ερώτηση. Ο νεοπλουτισμός οδήγησε τους ανθρώπους να χάσουν αυτή την καθημερινή επαφή με την κοινωνία, να απομονωθούν από άμυνα σε έναν άκρως ανταγωνιστικό τρόπο ζωής – επιβίωσης και, ως συνέπεια, να χάσουν την κοινωνική τους συνείδηση;

Για να χάσει κανείς την κοινωνική του συνείδηση, πάει να πει ότι την είχε. Εγώ πιστεύω ότι οι άνθρωποι που έχουν συνείδηση, δεν την χάνουν ποτέ… . Όταν έχεις κοινωνική συνείδηση, πολιτική συνείδηση, έχεις και την ανάλογη ευθύνη. Εκεί είναι το θέμα…

Ευχαριστούμε πολύ τη Σαπφώ Ματσιώρη για την όμορφη κουβέντα μας. Ήταν μεγάλη μας χαρά που την γνωρίσαμε από κοντά και ελπίζουμε να τα ξαναπούμε σύντομα.

Leave comment