Κυ. Ιούλ 5th, 2020

Life & Culture

Περιοδικό για τη Ζωή και τον Πολιτισμό

Κουβεντιάζοντας με την Αγγελική Καρυστινού

Πώς αποφασίσατε να ανεβάσετε τον «Παζολίνι» και πώς έγινε η διασκευή ώστε να στηθεί η τόσο ενδιαφέρουσα παράσταση;

Ήταν ιδέα του Ένκε Φεζολλάρι να κάνουμε ένα έργο για τον Παζολίνι . Όταν λοιπόν μου το πρότεινε, άρχισα να ψάχνω για αυτόν . Τον ήξερα ως κινηματογραφιστή και γνώριζα το τραγικό του τέλος, αλλά πέραν αυτού τίποτα άλλο. Έτσι βρήκα το άρθρο που δημοσίευσε στην Corriere Della Sera λίγες μέρες πριν πεθάνει ,ένα πύρινο άρθρο και τολμηρό όσο λίγα. Τότε πραγματικά μου γεννήθηκε η ανάγκη να πούμε από σκηνής αυτό το κείμενο και έτσι ξεκίνησε η ιστορία του δικού μας Παζολίνι. Στην αρχή βασιστήκαμε σε ένα έργο του Γιάννη Σολδάτου αλλά μετά κάναμε μία μεγάλη διασκευή και δραματουργική επεξεργασία, οπότε τελικά το κείμενο της παράστασης αποτελείται από κείμενα του ίδιου του Παζολίνι, κομμάτια από συνεντεύξεις, φράσεις από ταινίες του, κείμενα δικά μου, σκέψεις άλλων προσωπικοτήτων που τον γνώριζαν κτλ.

Όταν κάποιος σκηνοθετεί το ότι είναι και ηθοποιός είναι βοηθητικό ή κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα;

Σίγουρα βοηθάει. Ούτως ή άλλως ο σκηνοθέτης πρέπει να γνωρίζει τους κώδικες της υποκριτικής, αλλιώς δεν μπορεί να δουλέψει με το δυναμικό του. Ένας ηθοποιός που σκηνοθετεί καταλαβαίνει σίγουρα και τις δυσκολίες που έχει η δημιουργία ενός ρόλου και η έκθεση. Άλλωστε ένας σκηνοθέτης ψάχνει μαζί με τους συνεργάτες του τον δρόμο για την ιστορία που θέλει να πει στη σκηνή.

Ποια η γνώμη σας για τη θεατρική πραγματικότητα στην Ελλάδα;

Η πραγματικότητα είναι πως το επάγγελμά μας τείνει να γίνει χόμπι. Δουλεύουμε απλήρωτοι και ανασφάλιστοι στις πρόβες ως επί το πλείστον, παίρνοντας ελάχιστα χρήματα τελικά για τις παραστάσεις, οπότε αναγκαζόμαστε να κάνουμε άπειρες δουλειές για να ζήσουμε. Αυτό σημαίνει καλλιτέχνες εξαντλημένοι και κουρασμένοι, Επίσης έχουμε αμέτρητες παραστάσεις στην Αθήνα πράγμα που από τη μία είναι καλό γιατί μέσα από την ποσότητα μπορεί να προκύψουν νέα πράγματα και κυρίως γιατί έτσι έχουν τη δυνατότητα περισσότεροι καλλιτέχνες να δοκιμαστούν.Από την άλλη όμως οι παραστάσεις δύσκολα επικοινωνούνται . Οπότε πολλά πράγματα που έχουν ενδιαφέρον χάνονται λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων για διαφήμιση. Δηλαδή σήμερα το «από στόμα σε στόμα» που λέγαμε παλαιότερα παίρνει πολύ χρόνο, όμως μία μικρή παραγωγή σπανίως μπορεί να αντέξει αυτό το χρόνο, Αποτέλεσμα: όπως συμβαίνει πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις, ξεκινάει ένας αδυσώπητος αγώνας επιβίωσης που έχει ως αποτέλεσμα να επικρατεί ο πιο ισχυρός.

Πώς η οικονομική κρίση επηρέασε αν το επηρεάσε το θέατρο;

Το θέατρο εξελίσσεται, θα έπρεπε να εξελίσσεται, όμως εμείς εδώ αν δεν είμαστε σε κρατικούς φορείς ή μεγάλα θέατρα, δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε αυτή την εξέλιξη που έχει κατά βάση να κάνει με τη χρήση της τεχνολογίας. Ξέρετε η τεχνολογία είναι αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μας, οπότε δεν μπορεί να εξαιρείται από το θέατρο. Επίσης η τεχνολογία είναι ένα ανθρώπινο δημιούργημα, όποτε έχει κι αυτή τη δική της ποίηση και γι’ αυτό θεωρώ ότι αξίζει να ερευνήσουμε τη δυναμική της στο θέατρο. Προσωπικά δεν αντέχω άλλες παραστάσεις με ένα τραπέζι και ένα φως. Επίσης δεν ενδιαφέρει η λογική της αρένας, δηλαδή να πετάμε τους ηθοποιούς στη σκηνή και να ματώνουν για να επικοινωνήσουν με ένα κοινό που πλέον έχει άλλους κώδικες και άλλες προσλαμβάνουσες . Όμως για να επιτευχθεί μία ουσιαστική επικοινωνία και μια τέτοια έρευνα, χρειάζονται κάποια μέσα αλλά αυτά τα μέσα δεν μας παρέχονται. Οι επιχορηγήσεις που επέστρεψαν είναι μικρές, οπότε ουσιαστικά πάλι οδηγούμαστε στο γνωστό μοτίβο: απλήρωτοι ηθοποιοί και καμία δυνατότητα για να κάνουμε μια κάποια έρευνα, όποια θέλει ο καθένας τέλοσπαντων.

Μετά από την έρευνα που κάνατε για τον Παζολίνι, πόσο πιστεύετε ότι είναι επίκαιρος σήμερα μπροστά στην κρίση που περνάει η Ευρώπη;

Είναι αυτός που θα ήθελα πολύ να υπάρχει σήμερα εδώ ανάμεσά μας.

Όταν αποφασίσατε να ανεβάσετε τον Παζολίνι, στο μυαλό σας είχατε τον Ένκε Φεζολλάρι για τον πρωταγωνιστικό ρόλο;

Ο Ένκε θα το έπαιζε γιατί εκείνος μου το πρότεινε. Όμως πιστεύω ότι έκανε μία μεγάλη σημαντική μετακίνηση και προσέγγισε τη σκέψη αυτού του ανθρώπου με έναν ιδιαίτερο τρόπο .

Θα συνεχιστεί αργότερα η παράσταση και ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Ελπίζουμε

Μέσα από την παράστασή σας βλέπουμε το θέατρο όχι μόνο ως εργαλείο παιδείας και πολιτισμού, αλλά και ως μέσο κυρίαρχο άρθρωσης πολιτικού λόγου. Βλέπουμε εφέτος μια ιδιαίτερη κινητικότητα σε σχέση με αριστερούς διανοητές. Αναζητούμε έτσι το ουμανιστικό στοιχείο της αριστερής φιλοσοφίας και ιδεολογίας ή όλο αυτό απορρέει από τον φόβο μας μπροστά στον διαρκή εκφασισμό της σύγχρονης κοινωνίας;

Κοιτάξτε η ιδέα της αριστεράς σήμερα στην Ελλάδα είναι αρκετά μπερδεμένη Έχουμε λίγο χάσει τα αυγά και τα κοφίνια σχετικά με το τι είναι αριστερό. Η αριστερή σκέψη είναι πάντα στην αντίπερα όχθη, στην αντιπολίτευση δηλαδή, δεν μπορεί να έχει την εξουσία, γιατί η δουλειά της είναι να την περιορίζει όσο γίνεται, να προστατεύει αξίες και αρχές , που όταν είσαι στην εξουσία δεν μπορείς εκ των πραγμάτων να διατηρήσεις. Το θέατρο είναι μία πολιτική πράξη ούτως ή άλλως, ένας Δούρειος ίππος. Το θέμα είναι πού θέλεις να μπεις με αυτόν. Για παράδειγμα, κάποια εποχή επικράτησε μία άποψη ότι στο θέατρο δεν πρέπει να φωνάζουμε ή να κλαίμε. Αυτό στην ουσία σημαίνει μην αντιδράτε, μην διαμαρτύρεστε, μην αισθάνεστε τίποτα. Οπότε αν το επιλέξεις αυτό τον δρόμο, έχεις καμία πολιτική επιλογή όπως και αν τελικά πάρεις το ακριβώς αντίθετο.

Με δεδομένο το τι συμβαίνει στην Ελλάδα και στην Ευρώπη σήμερα, πού στοχεύει η παράστασή σας;

Να ξαναθυμηθούμε τον λόγο του Παζολίνι, να ξαναδούμε τις ταινίες του για αυτό και χαιρόμαστε όταν οι θεατές μάς λένε ότι γυρίζουν στο σπίτι και ψάχνουν τα έργα του, να σκεφτούμε και πάλι τι είπε αυτός ο άνθρωπος και γιατί τελικά πέθανε με αυτό το τόσο φρικτό τρόπο. Αλλά η παράσταση συμβαίνει σε ένα καθαρτήριο. σε έναν χώρο ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, κι αυτό το επιλέξαμε γιατί θέλαμε να αναρωτηθούμε για την κοινή μας μοίρα και το μεγαλείο μας όλων μας, όπως λέει και ο Παζολίνι. Σε αυτή την πιο υπαρξιακή και λιγότερο πολιτική διάσταση, νομίζω όλοι μπορούμε να βρούμε κάτι από τον εαυτό μας. Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι κι αυτό πολιτικό δεν είναι;

Αφήστε μια απάντηση

Copyright Life & Culture © 2018 - 2019 All rights reserved. | Newsphere by AF themes.