Δε. Μαΐ 27th, 2019

Life & Culture

Περιοδικό για τη Ζωή και τον Πολιτισμό

«Το αγκάθι της ακακίας» στο Θέατρο Άβατον

 

Μια ιδιαίτερη παράσταση επαναλαμβάνεται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Άβατον. «Το αγκάθι της ακακίας» δεν είναι μια παράσταση σαν τις άλλες. Το θέμα που διαπραγματεύεται δεν είναι αυτό που θα λέγαμε ένα εύκολο θέμα. Και αρχικά είναι και αυτό που κάνει την παράσταση εξαιρετικά ενδιαφέρουσα καθώς ο στόχος της δεν είναι να πάμε θέατρο για να περάσουμε απλά καλά, αλλά για να ψυχαγωγηθούμε με την κυριολεκτική και ουσιαστική σημασία του όρου : την αγωγή της ψυχής.

Η κλειτοριδεκτομή, η βάναυση αυτή πρακτική που υφίστανται εκατομμύρια γυναίκες, τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους, σε διάφορες χώρες της Αφρικής και της Ασίας, ο Ακρωτηριασμός των Γυναικείων Γεννητικών Οργάνων (ΑΓΓΟ), γίνεται θεατρικό κείμενο, γίνεται παράσταση. Γίνεται η αφορμή να ενημερωθούμε περαιτέρω, να προβληματιστούμε και, εδώ βρίσκεται ίσως το πιο σημαντικό,να συνειδητοποιήσουμε την αξία του θεάτρου ως εργαλείο γνώσης και άρα ως εργαλείου πολιτισμού και παιδείας.

Ο Φίλιππος Ζαρφειάδης, ο οποίος συμμετέχει ερμηνευτικά στην παράσταση, υπογράφει και το κείμενο καθώς και τη σκηνοθεσία, φέρνει στο φως και κάνει θεατρική παράσταση με μοναδική ευαισθησία το δράμα των γυναικών αυτών που υποχρεώνονται στην πρακτική του γενετήσιου ακρωτηριασμού, η μορφή του οποίου ποικίλλει από χώρα σε χώρα, αλλά και ανάμεσα σε διαφορετικές εθνοτικές ομάδες και φυλές της ίδιας χώρας.

Οι πηγές, στις οποίες μοιραία οδηγηθήκαμε μετά την συγκλονιστική αυτή παράσταση, αναφέρουν ότι ο χρόνος κατά τον οποίο λαμβάνει χώρα ο γενετήσιος ακρωτηριασμός των γυναικών ποικίλλει. Σε πολλές χώρες λαμβάνει χώρα πριν την ηλικία των 5 ετών ενώ σε άλλες γίνεται μέχρι και την εφηβεία. Σε ορισμένες χώρες αφαιρείται ολικά ή μερικά μόνο η κλειτορίδα, σε άλλες παράλληλα αφαιρούνται και τα εσωτερικά χείλη του αιδοίου ενώ, κυρίως στις χώρες της Ανατολικής Αφρικής, αφαιρούνται τα εσωτερικά χείλη και/ή τα εξωτερικά χείλη του αιδοίου, μαζί ή χωρίς αφαίρεση της κλειτορίδας και στη συνέχεια ράβονται μαζί τα εξωτερικά και τα εσωτερικά χείλη καλύπτοντας την ουρήθρα και τον κόλπο και αφήνοντας μόνο μια μικρή τρύπα για να φεύγουν τα ούρα.

Μεγαλύτερα ποσοστά γενετήσιου ακρωτηριασμού των γυναικών συναντώνται σε χώρες της Ανατολικής Αφρικής (Σομαλία, Ερυθραία, Αιθιοπία, Τζιμπουτί, Αίγυπτος) όπου τα ποσοστά ξεπερνούν το 80 και το 90%. Οι απαρχές του δεν είναι γνωστές, όμως σε γενετήσιο ακρωτηριασμό γυναικών στην Αίγυπτο, αναφέρονται ο Στράβωνας, ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς, ο Γαληνός και ο Αέτιος ο Αμιδηνός.

Ο γενετήσιος ακρωτηριασμός των γυναικών έχει πολύ αρνητικές συνέπειες τόσο για τη σωματική όσο και για την ψυχική υγεία των γυναικών και επηρεάζει τη σεξουαλική τους ζωή. Μπορεί, μεταξύ άλλων, να προκαλέσει μολύνσεις και χρόνιους πόνους αλλά και στειρότητα ή επιπλοκές κατά τον τοκετό. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια του ακρωτηριασμού προκαλείται αιμορραγία που μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο.

Σε πολλές από τις χώρες όπου εφαρμόζεται υπάρχουν νόμοι που τον απαγορεύουν αλλά δεν εφαρμόζονται επαρκώς ή καθόλου. Το 2012 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών αναγνώρισε τον γυναικείο γενετήσιο ακρωτηριασμό ως παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ψήφισε ομόφωνα να εντατικοποιηθούν οι προσπάθειες για την κατάργησή του.

Στις 8 Αυγούστου του 2016, το Κοινοβούλιο της Αφρικανικής Ένωσης στο οποίο συμμετέχουν 54 αφρικανικά κράτη (εκτός από το Μαρόκο που δε συμμετέχει), ενέκρινε την απαγόρευση του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων, αποφασίζοντας ταυτόχρονα ένα σχέδιο δράσης που στοχεύει στην εξάλειψη αυτής της πρακτικής. Τώρα ξεκινά η αποστολή των 250 βουλευτών να μεταφέρουν αυτήν την απόφαση στις χώρες τους και να στηρίξουν τη δρομολόγηση του σχεδίου δράσης σε συνεργασία με τις εθνικές κυβερνήσεις.

Τέσσερα νέα παιδιά, τρεις ηθοποιοί και ένας μουσικός, ο Φίλιππος Ζαρφειάδης, η Μαρίνα Παντελάκη, η Μαριλένα Δήμα και ο Θωμάς Αντωνόπουλος, ανέβηκαν στη σκηνή του Άβατον και με όλη τη δύναμη της ψυχής τους ένωσαν την κραυγή τους με την κραυγή κάθε μικρού κοριτσιού 3-12 χρόνων που ακούγεται κάθε 11 δευτερόλεπτα κάπου στον κόσμο και το οποίο πέφτει θύμα της βάναυσης πρακτικής της κλειτοριδεκτομής. Ένωσαν την κραυγή τους, ώστε η κραυγή αυτή να φτάσει σε εμάς και να μας αφυπνίσει μπροστά στο δράμα των κοριτσιών αυτών.

Η παράσταση αποτελείται από δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος βλέπουμε δυο νέους ηθοποιούς να αναζητούν το θέμα της πρώτης κοινής τους εμφάνισης στο θέατρο. Πειραματίζονται με διάφορα κλασικά κείμενα του δυτικού θεάτρου, μέχρι τη στιγμή που η Μαρίνα πέφτει πάνω σε κάποιες πληροφορίες και στατιστικά στοιχεία σχετικά με την κλειτοριδεκτομή. Αυτό θα είναι και το θέμα της παράστασης τους. Το δεύτερο μέρος της παράστασης θα μας διηγηθεί πραγματικές μαρτυρίες γυναικών, δραματοποιημένες, ώστε να μεταφερθούν στη σκηνή και να φωτίσουν άγνωστες πτυχές αυτού του δράματος.

Οι ερμηνείες και των τριών ηθοποιών είναι συγκλονιστικές, λιτές και ουσιαστικές, ενώ η συμμετοχή στα κρουστά του Θωμά Αντωνόπουλου δένει αρμονικά και δίνει μεγαλύτερη ακόμα ένταση στο όλο εγχείρημα. Καθοριστικός όμως είναι και ο ρόλος του φωτισμού( Γιώργος Ψυχράμης) και των φωτογραφιών και του βίντεο ( Βαγγέλης Γουβέλης, Παναγιώτης Δομούζης) που κάνουν ακόμα πιο υποβλητικό το σκηνικό που μέσα στην αφαιρετικότητα μένει στο σημαντικό, στο απαραίτητο, στο ουσιώδες. Κάποια στιγμή, μέσα στην παράσταση, ο θεατής γίνεται κοινωνός της παρακάτω φράσης : « Μπορεί κανείς να ξεχάσει και να καταπνίξει πολλές από τις αναμνήσεις του. Δεν μπορεί όμως να σβήσει ποτέ από τη μνήμη του τις εμπειρίες της παιδικής του ηλικίας ». Η παράσταση « Το αγκάθι της ακακίας» έρχεται λοιπόν να μας διαφωτίσει σχετικά με την τραγικότερη ίσως εμπειρία της παιδικής ηλικίας των μικρών κοριτσιών που υποβάλλονται στην κλειτοριδεκτομή, αλλά και με τις οδυνηρές της συνέπειες. Τα κορίτσια αυτά μας μιλούν για τον πόνο, για τα αισθήματα τους, για τη βαθιά πληγή που αφήνει η κλειτοριδεκτομή στο σώμα και την ψυχή τους. Γιατί όπως λέει ένα από αυτά : «Τρεις φορές πονάει η αγάπη : μία όταν σε κόβουν, μία όταν παντρεύεσαι και μία όταν γεννάς». Σε εμάς δεν μένει παρά να ακούσουμε την κραυγή τους.

Μαρία Ψαρούδη

Μεταδιδακτορική ερευνήτρια Α.Π.Θ

Δρ. Φιλοσοφίας ΕΚΠΑ

Γλωσσολόγος – Θεατρολόγοςα όταν σε κόβουν, μία όταν παντρεύεσαι και μία όταν γεννάς». «Τρεις φορές πονάει η αγάπη: μία όταν σε κόβουν, μία όταν παντρεύεσαι και μία όταν γεννάς».Τρει

Αφήστε μια απάντηση

Copyright Life & Culture©2018 - 2019 All rights reserved. | Newsphere by AF themes.