Life & Culture

Περιοδικό για τη Ζωή και τον Πολιτισμό

Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Νίκος Ψαρράς, Αιμίλιος Χειλάκης, Προμηθέας Αλειφερόπουλος : πέντε από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς μας της νεότερης γενιάς, υποδέχονται για δεύτερη χρονιά τους θεατές, στη σκηνή του Θεάτρου Αθηνών,  με την μαύρη κωμωδία   ”ο Φάρος” του Ιρλανδού Κόνορ Μακφέρσον.

Το έργο μας το παρουσίασε πέρυσι για πρώτη φορά ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και το κοινό ανταποκρίθηκε αμέσως θερμά και φέτος, όλα δείχνουν ότι η επιτυχία συνεχίζεται και μάλιστα καθόλου άδικα. 

Η σκηνοθετική προσέγγιση του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη και η διδασκαλία των ηθοποιών ήταν αριστοτεχνική και όσο περνά ο καιρός ο γνωστός ηθοποιός αποκτά μια σκηνοθετική διαύγεια αξιοσημείωτη παράλληλα και μια υποκριτική ετοιμότητα αξιοζήλευτη.Γενναιόδωρος οργανωτικά και εκφραστικά επιλέγει τα τελευταία χρόνια θεατρικά κείμενα – έργα συνόλου και πλάθει ρόλους προσφέροντας στους συναδέλφους του την ευκαιρία να αναδείξουν, μέσα από επιτυχημένες συνεργασίες το ταλέντο τους.

Η ερμηνευτική δεινότητα και των πέντε ηθοποιών μάς χάρισε μια παράσταση με παλμό, ένταση και μας καθήλωσε από την αρχή έως το τέλος. Η άνεση τoυς στη σκηνή, το δέσιμο μεταξύ τους, ο τρόπος που ο καθένας τους προσέγγισε και ενσάρκωσε τον ρόλο του, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο  ο καθένας τους ξεχωριστά συμπορεύτηκε με τους υπόλοιπους ήρωες, έδωσαν ένα άρτιο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Ο θεατής σιγά – σιγά βυθίζεται μέσα στο θεατρικό παιχνίδι και νιώθει σχεδόν σα να συμμετέχει σε αυτό.

Είναι Παραμονή Χριστουγέννων και με το ξεκίνημα της παράστασης μεταφερόμαστε στο υπόγειο ενός σπιτιού, σε έναν παραθαλάσσιο οικισμό στα βόρεια του Δουβλίνου, ενώ έξω ακούμε την καταιγίδα να μαίνεται. Τέσσερις φίλοι κι ένας μυστηριώδης ξένος που θα διαταράξει τις ισορροπίες στη ζωή όλων τους με έναν τρόπο, θα περάσουν την ιδιαίτερη αυτή νύχτα γιορτάζοντας με τον καλύτερο, για έναν γνήσιο Ιρλανδό, τρόπο: παίζοντας χαρτιά και πίνοντας.

Ο Σάρκι Χάρκιν (Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος) φτάνει μετά από μήνες απουσίας πίσω στο σπίτι για να φροντίζει τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Ρίτσαρντ  Χάρκιν (Κωνασταντίνος Μαρκουλάκης) ο οποίος έχει χάσει την όραση του πρόσφατα. Μαζί τους, τη νύχτα εκείνη, βρίσκονται δυο φίλοι τους, ο Ιβάν         ( Νίκος Ψαρράς), φίλος των δύο αδελφών και ο Νίκυ (Προμηθέας Αλειφερόπουλος), φίλος του μεγαλύτερου αδελφού, του Ρίτσαρντ. Την συντροφιά την συμπληρώνει ο κύριος Λόχαρντ (Αιμίλιος Χειλάκης), ένας μυστηριώδης επισκέπτης που φτάνει αναπάντεχα στο σπίτι των Χάρκιν. Κανείς δεν τον γνωρίζει, κανείς δεν ξέρει από πού και γιατί έρχεται, ενώ αντίθετα εκείνος μοιάζει να γνωρίζει πολλά. Οι πέντε άντρες θα περάσουν τη νύχτα τους παίζοντας πόκερ και πίνοντας ξανά και ξανά και ξανά. Το αλκοόλ ρέει στις φλέβες τους, ενώ ο ένας από αυτούς, ο Σάρκι, προσπαθεί να σταματήσει το ποτό και να ξαναρχίσει μια νέα ζωή. Η απόφαση του αυτή θα αποτελέσει το κρυφό νήμα του θεατρικού κειμένου στην άκρη του οποίου βρίσκεται η αινιγματική φυσιογνωμία του κυρίου Λόχαρτ και η αιτία της ξαφνικής άφιξής του στο σπίτι των Χάρκιν.

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος αεικίνητος πάνω στη σκηνή, με όλα τα εκφραστικά του μέσα σε εγρήγορση, έφτιαξαν έναν Σάρκυ τρυφερό, αφοπλιστικό, εναργή, προσφέροντας στον θεατή μια έξοχη εσωτερική και απόλυτα δουλεμένη ερμηνεία.

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης ερμηνεύει τον τυφλό Ρίτσαρντ με εκπληκτική δεξιότητα και επιμέλεια. Κρατά την υποκριτική ισορροπία με μαεστρία και αποδεικνύεται απόλυτα ακριβής και λειτουργικός πάνω στη σκηνή, τόσο στις κωμικές όσο και στις δραματικές στιγμές του θεατρικού παιχνιδιού.

Ο Νίκος Ψαρράς ευφυής στην ερμηνεία του, με μπρίο, ρυθμό και μοναδική διαχείριση στις υπερβολές, κυρίως παραγλωσσικές του ήρωα του, καταφέρνει με το ταλέντο του να μας παρασύρει και να μας θυμίσει ότι το θέατρο, το καλό θέατρο, στηρίζεται πάνω στην υποκριτική τόλμη του ηθοποιού. Και ο Νίκος Ψαρράς την είχε και με το παραπάνω.

Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος κατάφερε με τη σειρά του να φωτίσει όσο καλύτερα μπορούσε έναν ρόλο που σε σχέση με τους υπόλοιπους είχε μάλλον συμπληρωματική υποκριτική δομή και λειτουργία. Τα κατάφερε περίφημα και έθεσε τις βάσεις για σημαντικά πράγματα στο μέλλον.

Όσο για τον Αιμίλιο Χειλάκη ”ντύθηκε” τον ρόλο του Εωσφόρου και κράτησε με επάρκεια από την αρχή έως το τέλος το μυστήριο που απαιτούσε να έχει ο ιδιόρρυθμος ήρωας του. Δημιουργεί και πλάθει τον ρόλο του κομμάτι – κομμάτι, γίνεται παίκτης, αποκτά όλα εκείνα τα απαραίτητα χαρακτηριστικά που τον κάνουν ερειστικό, προκλητικό, ανυπόμονο, διεκδικητικό, βίαιο, κάποιες φορές, προκειμένου να κερδίσει αυτό που διεκδικεί και θεωρεί ότι του ανήκει.

Η παράσταση λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένο ρολόι και φτάνουμε σε ένα απίστευτο, απρόβλεπτο και λυτρωτικό τέλος. Η σκηνοθετική μαεστρία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, το καλομεταφρασμένο από τον ίδιο και την Αθανασία Σμαραγδή κείμενο, σε συνδυασμό με το εντυπωσιακό και λειτουργικό σκηνικό της τελευταίας, τους εναρμονισμένους φωτισμούς, τα σωστά επιλεγμένα κοστούμια από την Ιωάννα Τσάμη και την πανδαισία ήχων από την μουσική του Μίνωα Μάτσα μας χάρισας μια υπέροχη βραδιά και μια εξαίσια παράσταση που θα τη θυμόμαστε για πολύ πολύ καιρό.

Μαρία Ψαρούδη
Μεταδιδακτορική ερευνήτρια ΑΠΘ
Δρ. Φιλοσοφίας ΕΚΠΑ
Γλωσσολόγος – Θεατρολόγος

 

 

Leave comment

Your email address will not be published. Required fields are marked with *.