Life & Culture

Περιοδικό για τη Ζωή και τον Πολιτισμό

Στο θέατρο ”Τόπος Αλλού” η παράσταση ”Καμίλ Κλοντέλ : Mudness” είναι από αυτές που έρχονται για να μας θυμίσουν τι σημαίνει πραγματικά θέατρο. Ο φανταστικός διάλογος ανάμεσα στην πρωτοπόρο για την εποχή της γλύπτρια Καμίλ Κλοντέλ και την ψυχίατρο Κονστάνς Πασκάλ, σπουδαία μορφή στον τομέα της ψυχιατρικής επιστήμης στη Γαλλία, γίνεται θεατρικό κείμενο και παράσταση με την Μάνια Παπαδημητρίου να ερμηνεύει την Καμίλ και την Αγγελική Καρυστινού να γίνεται μπροστά στα μάτια του θεατή η διάσημη γιατρός.

Οι δύο αυτές δυναμικές γυναίκες δε συναντήθηκαν ποτέ παρά το γεγονός ότι έζησαν και εργάστηκαν στην ίδια πόλη την ίδια χρονική περίοδο. Η παράσταση  “Camille Claudel Mudness» του Γιάννη Λασπιά σε σκηνοθεσία Πάνου Κούγια, μέσα από την εξαιρετική ερμηνεία των δύο ηθοποιών, αλλά και την υποστήριξη της Μαρίνα Χρονοπούλου που συνόδεψε τόσο υποβλητικά σε όλη τη διάρκεια της παράστασης με το πιάνο της τα δρώμενα επί σκηνής, καταφέρνει να μας μεταφέρει όλο το κλίμα της εποχής. Μιας εποχής σκληρής και αφόρητα μη ανεκτικής όταν αφορούσε σε γυναίκες που δεν χωρούσαν στα στενά και υποκριτικά πρέπει της.

Η Καμίλ και η Κονστανς γίνονται οι γυναίκες – σύμβολα που επαναστατούν και αρνούνται να συμβιβαστούν με κάτι λιγότερο από αυτό που λέει η ψυχή τους. Θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους όπως εκείνες θέλουν και δεν χαρίζονται σε κανέναν. Θέλουν να δημιουργήσουν, να μορφωθούν, να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Θέλουν πάνω από όλα να διεκδικήσουν το δικαίωμα τους στην ελευθερία και στη ζωή. Ο έρωτας γίνεται και για τις δύο ανάσα, πηγή ζωής, ομορφιά, αλλά παράλληλα πληγή, φωτιά, διάψευση και απογοήτευση. Τον βίωσαν έντονα, χωρίς μέτρο, χωρίς τον περιορισμό που επέβαλλαν τα ήθη της εποχής και τον έκαναν εφαλτήριο για να επιλέξουν το πώς ήθελαν να ζήσουν.

Οι παράλληλες πορείες τους ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια του θεατή και κάποια στιγμή σμίγουν για να μπορέσουν οι εμβληματικές ηρωίδες να γίνουν η μία καθρέφτης της άλλης και να αποτινάξουν μέσα από την συμπόρευση τους αυτή τον τυρρανικό ζυγό μιας κοινωνίας που κρίνει, επικρίνει, απαγορεύει, εγκλωβίζει και εμποδίζει την ελεύθερη έκφραση της γυναίκας. Το οικογενειακό περιβάλλον, μικρογραφίας της κοινωνίας της κάθε εποχής, γίνεται βάρος και σπρώχνει τις δύο γυναίκες στην απελπισία τρέποντας τις σε άτακτη φυγή σε μια προσπάθεια αναζήτησης μιας ζωής που να αξίζει να τη ζήσεις, όπως θα έλεγε και ο Λώρενς Ντάρελ. Και παλεύουν για αυτή τη ζωή. Παλεύουν, πονάνε, γονατίζουν, θρηνούν για όσα χάνουν, απολαμβάνουν όσα κατακτούν, λυγίζουν, γονατίζουν και ξανασηκώνονται. Και κάνουν αυτό που αποτελεί την επαναστατικότερη πράξη σε όποια εποχή κι αν βρισκόμαστε: τολμούν και ζουν.

Η σκηνοθεσία της παραστάσης λιτή και απολύτως λειτουργική υποστηρίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο έναν γεμάτο ένταση θεατρικό λόγο που κάνει το σώμα του ηθοποιού, τις κινήσεις, τις κραυγές του, τις σιωπές και τα αναφιλητά του, αφορμή για να φτάσει ανεμπόδιστα στον θεατή ο αγώνας αυτών των δύο γυναικών που ήρθαν αντιμέτωπες με ένα ανδροκρατούμενο κοινωνικό σύστημα που καταδικάζει, ακόμα και στις μέρες μας, σε εγκλεισμό, κυριολεκτικό ή μεταφορικό, κάθε άτομο που διεκδικεί το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και επιλογής.

Ο Πάνος Κούγιας στηρίχτηκε σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο που φέρει την υπογραφή του Γιάννη Λασπιά και έστησε μια επιτυχημένη παράσταση πάνω στις συγκλονιστικές ερμηνείες της Μάνιας Παπαδημητρίου και της Αγγελικής Καρυστινού που επιστράτευσαν με μοναδική τέχνη αλλά και απαράμιλλη τεχνική τα εκφραστικά τους μέσα. Τα σκηνικά  και τα κοστούμια της Τζίνας Ηλιοπούλου και της Λίνας Σταυροπούλου έντυσαν ιδανικά την παράσταση, ενώ η μουσική της Μαρίνας Χρονοπούλου έκανε ακόμα επιβλητικότερη τη δραματικότητα της θεατρικής πράξης.

Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές!

Μαρία Ψαρούδη
Μεταδιδακτορική ερευνήτρια ΑΠΘ
Δρ. Φιλοσοφίας ΕΚΠΑ
Γλωσσολόγος – Θεατρολόγος

 

Leave comment

Your email address will not be published. Required fields are marked with *.