Life & Culture

Περιοδικό για τη Ζωή και τον Πολιτισμό

Σιωπή, θυμός, κραυγή, πόνος, μοναξιά, βία, εξομολόγηση, κατηγορώ, πίκρα και πόσα ακόμα κατάφεραν να χωρέσουν μέσα σε μια παράσταση – ωδή στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ελευθερία. Με τον καθρέφτη να δείχνει ακριβώς το αντίθετο τους με στόχο την προβολή στον θεατή των συνεπειών της έλλειψης τους.

Το σκηνικό που υποδέχεται τον θεατή σηματοδοτεί τη διαδικασία η οποία θα εξελιχθεί μπροστά στα μάτια μας, αλλά και αυτή την οποία η θεατρική παράσταση έρχεται για να περιγράψει. Ρούχα, νυφικά, λερωμένα, μάρτυρες μιας αγνότητας που στιγματίστηκε και διαπομπεύτηκε με τον πιο βάναυσο και πιο απάνθρωπο τρόπο, γίνονται η πρώτη ύλη πάνω στην οποία θα υφανθεί βελονιά – βελονιά μια τραγική ιστορία, μια αληθινή ιστορία που έλαβε χώρα το 2012 και άφησε όλους τους ευαίσθητους δέκτες, όλους τους έστω και κατ’ ελάχιστο υποψιασμένους, άφωνους, παγωμένους, αλλά και αναμφίβολα απροετοίμαστους.

Η παράσταση δε βασίζεται σε κάποιο θεατρικό έργο. Αποτελεί την αναπαράσταση ενός τραγικού γεγονότος που άφησε το στίγμα της τελικά σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Η παράσταση όμως δεν καταγράφει απλά το περιστατικό. Η παράσταση έρχεται για να φέρει στο φως όλα όσα δεν είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας, όλα όσα δεν θα μπορούσε να χωρέσει ο νους ανθρώπου. Η παράσταση έρχεται για να γίνει μάρτυρας της κρυφής εξομολόγησης κάποιων γυναικών που πάνω τους ασκήθηκε μια άνευ προηγουμένου βία.

Πέντε γυναίκες πάνω στη σκηνή ξεγυμνώνουν τις ψυχές τους και προσπαθούν να εισακουστούν οι φωνές τους διεκδικώντας τα δικαιώματα τους με όρους ισότητας και αξιοπρέπειας. Σε ένα ισόρροπα δομημένο θεατρικά διάλογο – συνέντευξη τα θύματα μιας πρωτότυπης, θα έλεγε κανείς, βίας  καταγράφουν τα συναισθήματα τους, τις απογοητεύσεις, τις διαψεύσεις, το έγκλημα που διαπράχθηκε εις βάρους τους και μέσα από την κραυγή τους προσπαθούν να μας κάνουν να σκεφτούμε και να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες μας. Η υπόθεση των οροθετικών γυναικών που συγκλόνισε το Πανελλήνιο το 2012, εγείροντας σοβαρούς προβληματισμούς για την ποιότητα της δημοκρατίας μας έγινε παράσταση, τα θεατρικά σημεία της οποίας ντύθηκαν  τη φωνή διαμαρτυρίας και την απόγνωση των γυναικών αυτών στοχεύοντας με αριστοτεχνικό τρόπο, μέσα από την σκηνοθετική πληρότητα και την μεστότητα του θεατρικού λόγου του Κοραή Δαμάτη κατευθείαν στην ψυχή του θεατή.

Τα σώματα των πέντε γυναικών, οι φωνές, οι σιωπές, οι ανάσες τους, τα κοστούμια τους, η μουσική, ο φωτισμός, το σκηνικό, όλα έγιναν εργαλεία μοναδικά και αξεπέραστα αλλά και φορείς αποκάλυψης της παραβίασης βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Σε μερικά μόλις λεπτά 32 οροθετικές γυναίκες, οι περισσότερες τοξικοεξαρτημένες, όπως διαπιστώθηκε στη συνέχεια από όσους ενδιαφέρθηκαν να μάθουν, ρίχτηκαν βορά στα θηρία που τις κατασπάραξαν και τις διαπόμπεψαν ανοίγοντας την πόρτα διάπλατα στον κοινωνικό εκφασισμό, ξεπερνώντας κάθε όριο λογικής.

Η παράσταση που είχαμε την τύχη και τη χαρά να παρακολουθήσουμε καθηλώνει τον θεατή τόσο με τη δύναμη του λόγου όσο και με τη δύναμη και τη δεινότητα των εκφραστικών μέσων των πέντε ελπιδοφόρων για τη θεατρική τέχνη ηθοποιών που αποτελούν τη θεατρική ομάδα ”Ανδρομέδα”. Οι πέντε αυτές γυναίκες, τις αναφέρω αλφαβητικά, η Φανή Γρύλλη, η Ντίνα Κούκου, η Σοφία Ρούβα, η Έφη Σισμανίδου και η Αναστασία Τσούτση, μας ξαναθύμισαν την ουσία της θεατρικής τέχνης, της θεατρικής πράξης. Τα εκφραστικά τους μέσα, σε αξιοσημείωτη εγρήγορση, μας έκαναν να κρατάμε την ανάσα για να μη χαθεί ούτε δευτερόλεπτο η μαγεία της θεατρικής πράξης. Ο Κοραής Δαμάτης που πέρα από τη σκηνοθεσία, έκανε και τη σύνθεση των κειμένων, αλλά και τον σχεδιασμό των φωτισμών ( που ο ρόλος τους είναι άκρως λειτουργικός σε όλη τη διάρκεια της παράστασης), έδειξε ακόμα μια φορά στους θεατές που χρόνια τώρα παρακολουθούμε τις εξαιρετικές σκηνοθετικές του επιλογές, πως το να κάνεις θέατρο είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο που απαιτεί προσήλωση, ακρίβεια και συνέπεια. Οι μουσικοί διάλογοι και σχολιασμοί του Χρήστου Κότσι, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Παύλου Ιωάννου και το Hair Design του Ντάνιελ Αθανασίου ολοκλήρωσαν μια απόλυτα επιτυχημένη παράσταση.

Στο τέλος της, τα λόγια του σπουδαίου θεατρανθρώπου Antonin Artaud ηχούσαν θαρρείς στα αυτιά μου:  ”είναι σίγουρο ότι χρειαζόμαστε κυρίως ένα θέατρο που να μας ξυπνά :νεύρα και καρδιά”. Τα καταφέρατε όλοι σας περίφημα. Και σας ευχαριστούμε θερμά γι’αυτό.

Μαρία Ψαρούδη
Μεταδιδακτορική ερευνήτρια ΑΠΘ
Δρ. Φιλοσοφίας ΕΚΠΑ
Γλωσσολόγος – Θεατρολόγος

 

 

Leave comment

Your email address will not be published. Required fields are marked with *.