Γιατί ερωτεύομαι τόσο εύκολα;

Το ερωτικό πάθος είναι για κάποιους ανθρώπους αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους. Δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς παθιασμένο έρωτα και αναζητούν συνεχώς καινούριους συντρόφους για να ικανοποιήσουν την επιθυμία τους αυτή. Τι συμβαίνει στους ανθρώπους που ερωτεύονται τόσο εύκολα;

 

Κάποτε ο Μπρους Σπρίνγκστιν εξομολογήθηκε στο κοινό του ότι έχει εδώ και 25 χρόνια την ίδια ερωτική σχέση, για να προσθέσει όμως, μετά από μια μικρή παύση, ότι αυτή είναι με μια σειρά από διαφορετικές γυναίκες. Τι συμβαίνει στο άτομο που ζει έτσι; Ο άνθρωπος αυτός είναι προσκολλημένος σε ένα στάδιο σχέσης το οποίο ως Σίσυφος επαναλαμβάνει συνεχώς το στάδιο του απόλυτου πάθους που, όταν φυσιολογικά εκτονωθεί, αποτυγχάνει να μετουσιωθεί σε κάτι άλλο και τελειώνει εκεί, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο για έναν καινούριο έρωτα. Γιατί όμως τόσο μεγάλη εμμονή με το πάθος;

Το στάδιο του απόλυτου έρωτα

Τον πρώτο καιρό σε μια σχέση, μέσα από την παθιασμένη ερωτική διάθεση που δεν έχει ακόμα αποφορτιστεί, αισθανόμαστε ότι με τον άλλον είμαστε ένα σώμα – μια ψυχή. Ο άλλος είναι ακόμα στο μυαλό μας απόλυτα εξιδανικευμένος και πιστεύουμε ότι σε αυτόν βρίσκουμε όλα όσα χρειαζόμαστε, όλα όσα είχαμε ονειρευτεί. Όλα τα άλλα πράγματα στη ζωή μας τείνουν να γίνουν προσωρινά, περιφερειακά και δευτερεύοντα. Αυτή η κατάσταση, όταν αποτελεί ένα πρώτο στάδιο της σχέσης, είναι φυσικά επιθυμητή. Δεν μπορεί όμως ποτέ να κρατήσει για πάντα. Εκτός και αν διατηρείται τεχνητά, μέσα από ένα μαραθώνιο συνεχούς εναλλαγής μεταξύ απόρριψης και επανασύνδεσης, η ένταση έχει τη φυσική τάση να αποφορτίζεται μέσα από την οικειότητα και την εδραίωση της σχέσης. Κάποια στιγμή η διαπίστωση είναι μπροστά μας όσο και αν προσπαθούμε να την αρνηθούμε: τελικά δεν είμαστε ένα, είμαστε δύο διαφορετικά άτομα. Ο άλλος είναι πράγματι «άλλος», με διαφορετικές προτιμήσεις, βιώματα και προσδοκίες. Εάν η σχέση βασίζεται στο μύθο ότι η αγάπη εννοείται μόνο με όρους απόλυτης ενότητας και συνεχούς πάθους, τότε, μόλις τα πράγματα καταλαγιάσουν λίγο και επέλθει ηρεμία και ασφάλεια, αυτό εισπράττεται ως κάτι αρνητικό και καταστροφικό. Εκείνος που μονίμως αναζητά το απόλυτο πάθος κυριαρχείται από το άγχος, το οποίο και τον οδηγεί στην καταστροφή της σχέσης. Το άγχος γρήγορα μετατρέπεται σε οργή και στη συνέχεια σε απόρριψη του άλλου, που δεν ήταν τελικά αυτό που είχε φανταστεί. Είναι η στιγμή που το ενδιαφέρον του μπορεί να εστιαστεί σε ένα καινούριο πρόσωπο, το οποίο θα του αναζωπυρώσει εκ νέου αυτήν την φαντασίωση και την ελπίδα για την απόλυτη αγάπη. Και έτσι ο έρωτας ξεκινάει και πάλι.

Μπορεί να απελευθερωθεί ο Σίσυφος;

Παρά τις ερωτικές περιπέτειες και την έντονη δραστηριότητα, το άτομο που αναζητά συνεχώς το πάθος δεν είναι συνήθως ευχαριστημένο. Κάπου μέσα του αισθάνεται ότι η ζωή του δεν εξελίσσεται. Κάποια στιγμή μάλιστα η επίφαση του ρομαντισμού αρχίζει να μη στέκει άλλο. Αρχίζει να φανερώνεται ότι πίσω από αυτήν την υποτιθέμενη αναζήτηση της αγάπης βρίσκεται κυρίως ένας φόβος. Ο φόβος μπροστά στη συναισθηματική ενηλικίωση. Ένας φόβος που γεννιέται από διαφορετικά για τον καθένα βιώματα. Στο βαθμό που θα το αποδεχθεί αυτό και που θα κοιτάξει κατάματα τους φόβους του, πιθανόν και να κλείσει ο ατέρμονος αυτός κύκλος. Η αναζήτηση του απόλυτου έρωτα και του ιδανικού συντρόφου είναι εξάλλου κάτι από το οποίο μπορούμε να παραιτηθούμε, για χάρη όμως κάτι πολύ καλύτερου: ενός πραγματικού ανθρώπου και μιας αληθινής σχέσης – ζωής μαζί του. Έτσι λοιπόν, για να παραμείνει η σχέση ερωτική και ζωντανή μέσα στο χρόνο, θα πρέπει να εξελιχθεί από απόλυτο πάθος σε πραγματική εγγύτητα. Λέμε πραγματική, γιατί ο άλλος αρχίζει να αναδεικνύεται ως ένα άτομο που μπορεί να μην είναι αυτό που είχαμε πλάσει στις φαντασιώσεις μας του πρώτου καιρού, είναι αληθινός, είναι μοναδικός, είναι ο εαυτός του. Και αυτό, όταν μπορέσουμε να το εκτιμήσουμε, δεν ανταλλάσσεται με καμιά φαντασίωση.

Leave comment