Life & Culture

Περιοδικό για τη Ζωή και τον Πολιτισμό

Είναι προφανές ότι εδώ και καιρό έχουμε μπει σε μια μακρά προεκλογική περίοδο και οι υποσχέσεις, οι πλειοδοσίες δίνουν και παίρνουν. ”Εγώ θα μειώσω τις ασφαλιστικές εισφορές”, λέει ο ένας, ”εγώ δεν θα κόψω τις συντάξεις”, απαντάει ο άλλος, ”ναι, αλλά εγώ θα μειώσω τον ΕΝΦΙΑ” σπεύδει να προσθέσει ο άλλος, ξέρετε εκείνον τον φόρο που μας ”φόρεσε” προσωρινά, όπως μας είχε πει ένα μεσημέρι του Σεπτεμβρίου του 2011, ο τότε υπουργός Οικονομικών, Ευάγγελος Βενιζέλος, παρουσιάζοντας στη Θεσσαλονίκη έναν έκτακτο, όπως είχε τονίσει, φόρο ακινήτων, το περίφημο «χαράτσι» μέσω της ΔΕΗ. Ο φόρος αυτός μόνο έκτακτος δεν αποδείχθηκε, αφού άλλαξε μόνο όνομα και μορφή, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα των κυβερνήσεων που ακολούθησαν.

Και όλα δείχνουν ότι το παραμύθι συνεχίζεται. Χωρίς ντροπή, χωρίς αναστολές, και οι μεν και οι δε, προσπαθούν βάζοντας το τυράκι στη φάκα να παγιδεύσουν όσο περισσότερα πρόβατα γίνεται ώστε να συνεχίσουν να μακροημερεύουν στην καλοπληρωμένη αρένα της πολιτικής. Μιας πολιτικής που μόνο πολιτική δεν είναι, αφού αυτό που βλέπουμε χρόνια τώρα η εμμονική ανακύκλωση των ίδιων σάπιων πολιτικών υλικών. Και για την ανακύκλωση αυτή η ευθύνη μας  δεν μπορεί παρά να είναι μεγάλη, αφού όλα δείχνουν ότι το πάθημα δεν γίνεται μάθημα.

Και καλύτερο τρόπο για να το πω αυτο δεν έχω από τους στίχους του Μπάμπη Τσικλιρόπουλου σε ένα από τα πολύ σπουδαία τραγούδια της ελληνικής μουσικής, την ”Ελένη” σε μελωδία του Θάνου Μικρόυτσικου. Ας το θυμηθούμε κι ας το διαβάσουμε προσεκτικά, κι ας σκεφτούμε μπροστά στην κάλπη ότι την ώρα εκείνη που ασκούμε το δημοκρατικό μας δικαίωμα και την υποχρέωση μας ως πολίτες δεν πρέπει να λειτουργούμε ούτε ως πρόβατα ούτε ως αγέλη. Ας σκεφτούμε ότι την ώρα εκείνη δεν αποφασίζουμε για να βολέψουμε το παιδί μας, τη γυναίκα μας, τον άνδρα μας σε μια θεσούλα που θα του εξασφαλίζει απλά ένα κομμάτι ψωμί για μια ζωή που εμείς οι ίδιοι την καταστήσαμε επιβίωση, αλλά για το μέλλον του τόπου μας και για τη θέση μας ως πολίτες και όχι ως υπήκοοι μέσα στην ίδια μας την πατρίδα.

”Ζούμε σ’ έναν κόσμο μαγικό
με φόντο την Ακρόπολη, το Λυκαβηττό
Γεμάτα τα μπαλκόνια, πολιτικά αηδόνια
Υποσχέσεις και αγάπες και πολύχρωμα μπαλόνια
για ευτυχισμένα χρόνιαΚι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Η ζωή σου, να το ξέρεις, είναι επικηρυγμένη
Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο
κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνειΚι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένηΖούμε σ’ ένα κόσμο μαγικό
Υποχθόνια δουλεύει με μοναδικό σκοπό
Να σε μπάσει στο παιχνίδι, τη ζωή σου πως θα φτιάξει
Να σου τάξει, να σου τάξει την ψυχή σου να ρημάξειΚι όταν φτάσει να ελέγχει της ελπίδας σου τον πόνο
δεν του φτάνει ετούτο μόνο
Με γλυκόλογα σε παίρνει απ’ το χέρι
Σε βαφτίζει της Ελλάδας νοικοκύρηΚι εκεί που λες αλλάξανε τα πράγματα και σηκώνεις το ποτήρι
Αρπάζει, κλέβει τ’ όνειρό σου και του κάνει χαρακίρι ”…
 
Μαρία Ψαρούδη
Μεταδιδακτορική ερευνήτρια ΑΠΘ
Δρ. Φιλοσοφίας ΕΚΠΑ
Γλωσσολόγος – Θεατρολόγος

Leave comment

Your email address will not be published. Required fields are marked with *.