Κυ. Ιούλ 5th, 2020

Life & Culture

Περιοδικό για τη Ζωή και τον Πολιτισμό

Κοραής Δαμάτης: «Δε θυμάμαι πότε κρύφτηκα στις μεταμορφώσεις.»

Όταν αναφέρεται κανείς στον Κοραή Δαμάτη είναι σαν να αναφέρεται σε ολόκληρο το ελληνικό θέατρο και αυτό είναι κάτι που όχι μόνο εμείς, οι φίλοι του θεάτρου, αλλά και οι ομότεχνοί του παραδέχονται.

Είχαμε την ιδιαίτερη τιμή και χαρά να μας εμπιστευτεί τις σκέψεις και τα συναισθήματά του με τα οποία η έως τώρα πορεία του στην τέχνη τον πλούτισε και τα οποία σας παρουσιάζουμε.

 

L&C: Αλεξάνδρεια… η γενέθλια πόλη… τι σκέψεις γεννά η πόλη αυτή;

Κοραής Δαμάτης: Γεννά εικόνες. Πολλές, ανάμικτες, γλυκές και τρυφερές κι αστείες…όλες τους με πολλούς ανθρώπους γύρω μου, πολλά χαμόγελα, διαφορετικές μουσικές, διαφορετικές γλώσσες, αγγίγματα, βλέμματα… Μια συναρπαστική Πόλη. Τότε. Σήμερα δεν ξέρω. Ξέρετε, όταν πρωτοήρθαμε στην Ελλάδα, πίστευα ότι πατρίδα μου ήταν η Αίγυπτος κι ότι στην Ελλάδα θα ζούσα προσωρινά. Με τα χρόνια αποφάσισα ότι πατρίδα μου είναι η Ελλάδα κι ότι η Αίγυπτος ήταν κάτι που έτυχε. Τώρα, δε θεωρώ καμιά απ’ τις δυό πατρίδα μου. Μεγαλώνεις, λύνονται οι εξαρτήσεις, όλα πατρίδα σου είναι.

L&C: Ο ξεριζωμός από την Αλεξάνδρεια, τι έχει αφήσει μέσα σας;

Κ.Δ.: Μια λύπη που ακόμα προσπαθεί να μεταμορφωθεί, να μετουσιωθεί σε κάτι άλλο… αλλά πάντα στο βάθος θα μένει η Πόλη που απομακρύνεται αργά έτσι όπως κοιτάζεις απ’ την κουπαστή του πλοίου Αχιλλεύς. Τα τζάμια των σπιτιών άστραφταν σαν τη θάλασσα, οι ήχοι φεύγανε, οι άνθρωποι, τα κτίρια μίκραιναν, και συ να φοβάσαι ανεξήγητα, και να λυπάσαι, επίσης ανεξήγητα, μια που τότε δεν ήξερες ότι δε θα ξαναγύριζες,…δεν μου το είχαν πει οι γονείς μου. Και έτσι απέμεινε αυτή η χρόνια εκκρεμότητα…μια τη βολεύεις, μια ξεβολεύεται και απαιτεί…

L&C: Ποια ανάγκη γέννησε το βιβλίο που γράψατε, Το Σπίτι Μόνο;

Κ.Δ.: Ξεκαθαρίσματα από ημιτελείς πληροφορίες που μπέρδευαν συναισθήματα και συμπεριφορές…και η χρόνια εκκρεμότητα που προανέφερα. Αυτά ήταν η αφετηρία του. Δεν είχα ανάγκη να γράψω ένα βιβλίο, έτσι κι αλλιώς εγώ δεν έγραφα στη ζωή μου, δε με ενδιέφερε το γράψιμο, φανταστείτε, δεν αντάλλαξα ούτε τα συνηθισμένα ερωτικά εφηβικά σημειώματα της εποχής μου. Το Σπίτι Μόνο, λοιπόν, προέκυψε. Δεν υπήρχε ζόρι, δεν είπα, α, τι άλλο έχω να κάνω σ’ αυτή τη ζωή, ας γράψω ένα βιβλίο. Για αυτό και κράτησε οκτώ χρόνια η συγγραφή του. Όταν βγήκε απ’ τα συρτάρια, ένα ολόκληρο χρόνο αφού είχε τελειώσει, και το ξαναδιάβασα, σκέφτηκα ότι μπορεί και να ενδιέφεραν και κάποιους άλλους αυτά που είχα γράψει και έτσι πήρα την απόφαση…να εκδοθώ.

L&C: Πώς μπήκε στη ζωή σας το θέατρο;

Κ.Δ.: Δε θυμάμαι ούτε πως, ούτε πότε κρύφτηκα στις μεταμορφώσεις. Παιδί κλεισμένο στον εαυτό του, ασθματικό από δύο χρονών, με πολλές προστατευτικές απαγορεύσεις, μεγάλωνα στο μεταίχμιο. Πραγματικός κόσμος, και φανταστικός κόσμος που συμπλήρωνε τις ελλείψεις του πραγματικού, ‘‘διόρθωνε’’ τα λάθη του, άλλαζε τα χρώματά του, ‘‘εφεύρε’’ καλύτερες μέρες… Κάποια στιγμή στην αρχή της εφηβείας μου, άρχισε η φαντασία μου να θέλει να οργανωθεί σε τέχνη.

L&C: Τι είναι το θέατρο για εσάς;

Κ.Δ.: Επικοινωνία, περιέργεια, δοκιμή, παιδεία, ίαση, παρηγορία, χαρά, ανάγκη, αναπάντεχες συναντήσεις.

L&C: Εκφράζεστε όμως και μέσα από άλλες μορφές τέχνης. Μιλήστε μας γι’ αυτό.  Χορός, ενδυματολογία, ζωγραφική, σκηνογραφία, υποκριτική είναι μέρος της ζωής σας.

Κ.Δ.: Ναι. Είχα τη μεγάλη τύχη να έχω δασκάλα μου στο χορό την Ζουζού Νικολούδη και να παραμείνω συνεργάτης της μέχρι που έφυγε απ’ τη ζωή. Από κει και πέρα όλα αυτά που προαναφέρατε είναι μες στις δραστηριότητές μου, όχι τώρα, αρκετά χρόνια πριν. Χωρίς να το επιδιώκω, είχα πάντα μια σφαιρική ‘‘εικόνα’’ για το ανέβασμα κάθε έργου. Η κίνηση, η υποκριτική βεβαίως, τα χρώματα, οι ήχοι, τα κοστούμια, οι φωτισμοί… Όλα, σχεδόν, όλα ήταν στο μυαλό μου…κι αυτό γινόταν από μόνο του, αβίαστα…

L&C: Έχετε σκεφτεί πόσες παραστάσεις έχετε σκηνοθετήσει ως τώρα;

Κ.Δ.: Όχι. Ούτε έχει σημασία…σημασία έχει ότι οι περισσότερες ήταν πολύ σημαντικά έργα με σημαντικούς ηθοποιούς και συνεργάτες!!!

L&C: Έχετε σκηνοθετήσει σχεδόν τα πάντα: κλασικό ελληνικό και ξένο θέατρο, αρχαία ελληνική τραγωδία και κωμωδία, σύγχρονο ελληνικό και ξένο, γαλλικό θέατρο, Ζενέ, Ιονέσκο, Camus, κλασικό ισπανικό θέατρο, Λόπε ντε Βέγκα… μακρύς ο κατάλογος, πείτε μας ποια τα κριτήρια επιλογής για να σκηνοθετήσετε ένα θεατρικό έργο; Παίζει ρόλο το θεατρικό έργο, οι συνεργάτες, οι συνθήκες εργασίας;

Κ.Δ.: Όλα! Όλα είχανε, και έχουν, λόγο για την επιλογή ενός έργου.

L&C: Θυμηθείτε μαζί μας κάποιες παραστάσεις που έγραψαν δυνατά μέσα σας. Αλλά και κάποιες συνεργασίες, αφού έχετε συνεργαστεί με εξαιρετικούς ανθρώπους της τέχνης.

Κ.Δ.: …Η Δολοφονία του Μαρά, Μάνα Κουράγιο, Δούλες, Ο Βασιλιάς Πεθαίνει, Βάκχες, Ορφανά, Οι Φάλαινες του Αυγούστου, Ρόουζ, Η Τρελή του Σαγιώ, Ευτυχισμένες Μέρες, Στάση Κουταλιού, Τρωάδες… Νέλλη Αγγελίδου, Βέρα Ζαβιτσιάνου, Αντιγόνη Βαλάκου, Όλγα Τουρνάκη, Γιώργο Μιχαλακόπουλο, Γιώργο Τσιτσόπουλο, Ελένη Γερασιμίδου, Έρση Μαλικένζου, Μαρία Ναυπλιώτου… Άννα Μαχαιριανάκη, Ιωάννα Παπαντωνίου, Απόστολος Βέτας, Νίκος Σαριδάκης… Δήμητρα Γαλάνη, Λένα Πλάτωνος, Μίκης Θεοδωράκης, Ευανθία Ρεμπούτσικα… Ελευθερία Ντεκώ, Νίκος Καβουκίδης…τόσες συναντήσεις…

L&C: Πώς προσεγγίζετε ένα θεατρικό έργο; Πώς περνάτε από το θεατρικό κείμενο στην παράσταση; Πώς κάνετε το θεατρικό κείμενο, παράσταση;

Κ.Δ.: Είναι μια συναρπαστική διαδικασία. Χαοτική, πολύπλοκη και τρομερά δημιουργική. Προσπάθεια κατανόησης του κειμένου, κατανόησης του κρυμμένου κειμένου, να καταλάβεις και να αισθανθείς τα λόγια που δε λέγονται, το ρυθμό και τη μουσική του συγκεκριμένου κάθε φορά έργου, και τα σχήματα, τις όψεις, τα χρώματα…

L&C:  Έχετε κάνει και μεταφράσεις. Σωστά;

Κ.Δ.: Ναι, την Αντιγόνη του Σοφοκλή και την Ιφιγένεια εν Ταύροις του Ευριπίδη.

L&C: Αλλά διδάσκεται παράλληλα. Σας αρέσει αυτό;

Κ.Δ.: Διδάσκω περίπου σαράντα χρόνια. Δεν ήταν στις προθέσεις μου, κι αυτό προέκυψε. Ναι, μου αρέσει, ιδιαίτερα τις φορές που έχω ‘‘ανήσυχους’’ μαθητές! Που εκτός απ’ τη μάθηση της τέχνης του θεάτρου, είναι παιδιά που ενδιαφέρονται για το τι γίνεται γύρω τους, για το τι γίνεται στον πλανήτη, που σκέφτονται τη χρησιμότητα της δουλειάς μας, που δεν κάνουν παρέα μόνο με τον ναρκισσισμό τους.

L&C: Όλοι λένε ότι ο Κοραής Δαμάτης είναι ένας από τους καλύτερους σκηνοθέτες μας. Τι σημαίνει αυτό για εσάς μετά από τόσα χρόνια εργασίας;

Κ.Δ.: Δε σημαίνει και πολλά πράγματα. Ακόμα έχω απορίες, μετράω παραλήψεις μου, αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε να παιχτεί αλλιώς μια σκηνή ή ένας ρόλος…ακόμα μαθαίνω, δοκιμάζω, αναιρώ…

L&C: Λογική ή συναίσθημα; Κερδίζει ένα από τα δύο ή κάποια στιγμή αυτά τα δύο συμφιλιώνονται και συμπορεύονται;

Κ.Δ.: Μια το ένα, μια το άλλο…κάποια στιγμές συμφωνούν και προχωρούν μαζί και πάλι χωρίζουν και ξανασμίγουν και πάει λέγοντας…

L&C: Ποια τα μελλοντικά σας σχέδια;

Κ.Δ.: Αυτά που θα θελήσουν να ‘ρθουν από μόνα τους.

 

Αφήστε μια απάντηση

Copyright Life & Culture © 2018 - 2019 All rights reserved. | Newsphere by AF themes.