Γόνιμη αναθεώρηση

Η ανάπτυξη του τεχνολογικού πολιτισμού, σε καμία περίπτωση, δεν συνιστά μέτρο αξιολογήσεως μιας ευρύτερης κλίμακας προόδου.

Η εντύπωση ότι τα τεχνολογικά επιτεύγματα, που είναι παράγωγα της διάνοιας, στην εξέλιξή τους θα συντελέσουν στην οικονομική ανάπτυξη και πολύ περισσότερο στην ευημερία του ανθρώπου επί της γης, έχει παρέλθει.

Όλο και περισσότερο, αποδεικνύεται αποτυχημένη η αξιολόγηση της ζωής αυτής, που στηρίχθηκε στη κοσμοθεωρία του υλισμού, στην πλάνη των αισθήσεων και του γραμμικού χρόνου.

Η εποχή που διανύουμε είναι στιγματισμένη από την αποτυχία σε όλους τους τομείς και έφερε μια μεγάλη αναστάτωση στον οικονομικό και κοινωνικό τομέα. Η κρίση κατέλυσε τον άνθρωπο ως μονάδα ευθύνης αλλά και ο άνθρωπος συνετέλεσε σ’ αυτήν καθώς η απώλεια της ηθικής ευθύνης προηγήθηκε της οικονομικής κρίσεως. Είναι ένα έδαφος ολισθηρό! Δεν είναι μια αποτυχία που συμβαίνει τυχαία. Έχουν ήδη προηγηθεί τεράστια λάθη και αποτρόπαια γεγονότα στο πρόσφατο ιστορικό παρελθόν ώστε ο περίφημος πολιτισμένος κόσμος να τίθεται εν αμφιβόλω . Ενώ προκύπτουν σοβαρά ερωτήματα καθώς διαπιστώνουμε ότι επαναλαμβάνονται τα λάθη του παρελθόντος και ανακυκλώνονται μέσα στο χρόνο με διαρκείς πολέμους, αδικίες, παραβίαση της φυσικής και ηθικής τάξεως κι όλα αυτά και άλλα συναφή ενοχοποιούν την ανθρωπότητα.

Ας αφήσουμε όμως τα παγκόσμια λάθη κι ας επικεντρωθούμε στον άνθρωπο ως μονάδα ευθύνης.

Όσο και αν διανύουμε τη σχετικότητα, ο άνθρωπος από το Θεό είναι προορισμένος για το απόλυτο. Γι’ αυτό του δόθηκαν οι δύο άχρονες αξίες, η συνείδηση και η ψυχή ώστε να είναι ευαίσθητος προς κάθε άλλον και το όλον αλλά και συνεργάσιμος, ταυτόχρονα, να αυτοελέγχεται μέσω της άγρυπνης εποπτείας της συνειδήσεως.

Ό,τι αξίζει και μένει στους αιώνες είναι χαρισμένο από μια άλλη αντίληψη, άσχετη με το χρόνο και σχετική με τη σοφία του Θεού που ίσταται στο διηνεκές.

Δεν υπάρχει καμία παράκαμψη από τους φυσικούς και ηθικούς νόμους, χωρίς συνέπειες!

Η ηθική του Σύμπαντος είναι ακριβής, όπως και τα μαθηματικά.

Αυτή η ακρίβεια δεν δεσμεύει την ελευθερία του ανθρώπου.

Οι συνέπειες των λαθών είναι αναπόφευκτες αλλά και του δίνουν την ευκαιρία της αναθεωρήσεως και μαθητείας. Αν υπάρχει μια ελπίδα σωτηρίας του ανθρώπου μέσα στον φαύλο κύκλο που βρίσκεται, είναι η έγκαιρη αναγνώριση των λαθών. Η αναγνώριση των λαθών του, τον συνδέει με την αλήθεια και όσα λάθη και να έχει κάνει και παραλήψεις, επανέρχεται στη λειτουργικότητα της ζωής, ως μονάδα ευθύνης, δηλαδή, αποκτά την επίγνωση της σχέσεώς του με την καθολικότητα της ζωής. Κι αναλαμβάνει μια υπεύθυνη θέση σύμφωνα με τάλαντά του. Δεν μπορεί να αλλάξει ο κόσμος αν δεν αλλάξει ο καθένας. Η αλλαγή του κόσμου θα προέλθει από την αφύπνιση της συνειδήσεως.

Διαβάζουν οι άνθρωποι φιλοσοφία, λογοτεχνία, ποίηση, χαίρονται και απολαμβάνουν αλλά ούτε φθάνει, ούτε ωφελεί αυτό. Σκοπός είναι να συμβεί μια ανατροπή του τρόπου σκέπτεσθαι. Ο καθένας θα πρέπει να συνδεθεί με το ήθος «ήθος ανθρώπω δαίμων» ( Ηράκλειτος), τη δική του δημιουργική πηγή, τα καθαρά νερά της υπάρξεως, ώστε, όχι μόνον, να μην εξαρτάται από τα υλικά αποκτήματά του αλλά και ο ίδιος να μην επιτρέπει να χρησιμοποιηθεί από τους άλλους ως κτήμα και μέσον εκμεταλλεύσεως.

«Σε αυτόν άρχου»!

Του μέλλεται ένα μεγάλο πεδίο αυτογνωσίας στο οποίο και από το οποίο δύναται να μετέχει ως συνειδητό μέρος του όλου.

Βρίσκεται ο άνθρωπος ενώπιον μιας παγκόσμιας αποτυχίας την οποίαν αδυνατεί να ερμηνεύσει.

Είναι σύνηθες και εύκολο, βέβαια, να μεταθέτουν οι άνθρωποι την ευθύνη τους, σε τρίτους, πολύ δε περισσότερο στην εκάστοτε πολιτική ηγεσία ή και στο παγκόσμιο σύστημα, τη στιγμή που υποθάλπουν την αδικία και που η εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο συνεχίζεται. Αυτό δεν είναι γόνιμο, όσο το να αναζητήσει κανείς την προσωπική ευθύνη ώστε να απεξαρτηθεί από το πνεύμα των πολλών και να βρεθεί στο σημείο εκείνο της αναθεωρήσεως, από το οποίο θα ξεκινήσει η αλλαγή.

Ο Ελληνικός λαός δεν έχει αδικήσει κανέναν άλλον, δεν έχει ενοχοποιηθεί, κυρίως έχει αδικηθεί. Τώρα οι νεοέλληνες, βρισκόμαστε σε μια δυσμενή κατάσταση που αντιμετωπίζουμε, η οποία αφενός μεν, παρουσιάζει τον σκάνδαλο των μεγάλων καταχρήσεων κι αφετέρου από την άλλη, έναν κόσμο απροσάρμοστο, που βρίσκεται με το βάρος χρεών και υποχρεώσεων. Και θα μπορούσε ο Έλληνας να χαίρεται τον τόπο του και να μην χρωστά σε κανέναν, παρά μόνον σ’ αυτούς που του τον παρέδωσαν ελεύθερο, εάν διατηρούσε τη συνειδητότητα της Ελληνικότητας, εάν πίστευε στις αξίες του και στην αιωνιότητα της υπάρξεώς του που ήταν γνώρισμα της ιστορίας και του πολιτισμού του! Η ελπίδα υπάρχει μέσα στον νεοέλληνα, εάν βρει την υπεύθυνη θέση απέναντι στον εαυτό του και στον πολιτισμό του. Από τη στιγμή εκείνη θα είναι ένας ελεύθερος πολίτης, που θα έχει αντιληφθεί το μέγιστο αγαθό της ηθικής ευθύνης όσο τον αφορά ως όν συμπαντικό.

Ο Ελληνικός πολιτισμός είναι κατεξοχήν μεταφυσικός και τα επιτεύγματά του τα πνευματικά αποδείχθηκαν αθάνατα, αξεπέραστα, διαχρονικά. Τα αγαθά του Ελληνικού πολιτισμού σε όλους τους τομείς των επιστημών ήταν υψηλά και βαθύτατα αγνά, παρεχόμενα από το πνεύμα της Ενότητας και της Ολότητας. Σ’ αυτές τις πηγές του Πνεύματος ο νεοέλληνας θα πρέπει να επιστρέψει για να βρει τον χαμένο του εαυτό και την ευδαιμονία. Ακόμα και ο αθλητισμός διέπονταν από την υπερβατική αξία του ανθρώπου και κατέτεινε στην αρετή, γι’ αυτό και οι ολυμπιονίκες, ας θυμηθούμε, δοξάζονταν ως ήρωες και ως ημίθεοι.

Παρεκτροπή από το πνεύμα του Ελληνικού πολιτισμού, είναι η αντίληψη ότι η οικονομική ευμάρεια αποτελεί προϋπόθεση της ψυχικής ευδαιμονίας. Επίσης, η επιδίωξη της μακροζωϊας, συνιστά ένδειξη πως έχει αποσυνδεθεί ο νεοέλληνας από τη μεταφυσική προοπτική της ζωής. Έτσι, γίνεται περισσότερο ανασφαλής, ευάλωτος και υποχείριος στα ψεύτικα πρότυπα που επικρατούν. Σ’ ένα κόσμο που κινείται με το πνεύμα της σχετικότητας, η ιδιοκτησία δίνει μια ψευδαίσθηση ασφάλειας ωστόσο αυτό καθυστερεί από την προοπτική της εξελίξεώς του και από την επίγνωση ότι ανήκει στο όλον. Από αυτή τη συνειδητότητα θα αποκτήσει την ελευθερία του.

Ο Ελληνικός λαός είναι ευφυής λαός και στην ύπαρξή του εντριφεί η μνήμη ως α-λήθη, του πολιτισμού του, αρκεί να μην ενοχοποιηθεί. Όλη η εκτροπή από τις αξίες προήλθε από τη γραμμική αντίληψη του χρόνου, που δίνει την εντύπωση ότι η ζωή αρχίζει με τη γέννηση και τελειώνει με το θάνατο, αυτή ενίσχυσε το υλιστικό φρόνημα και την αδικία. Το απόλυτο όμως είναι μια ανάγκη και ανεξερεύνητη και ελπιδοφόρα, γιατί αυτό το ανεξερεύνητο είναι ένα πεδίο που του δίνει την περαιτέρω πορεία της αυτογνωσίας και έχει τις δυνατότητες να το κατακτήσει.

Το απόλυτο είναι αδιαπραγμάτευτο!

Ας μη χάνει χρόνο ο άνθρωπος, μεταθέτοντας ευθύνες για την κατάσταση που επικρατεί, αλλά ας παραλάβει τον εαυτό του απ’ αυτόν τον φαύλο κύκλο, προσανατολιζόμενος προς την αλήθεια και το δίκαιον, που διατηρούν ζώσα την ύπαρξή του στο συνεχές παρόν.

Αλκμήνη Κογγίδου

Ποιήτρια-δοκιμιογράφος

Leave comment