Life & Culture

Περιοδικό για τη Ζωή και τον Πολιτισμό

Η ετυμηγορία που αποτυπώνεται στους αριθμούς πέφτει βαριά σαν πέλεκυς σκιάζοντας την επίσκεψη – αστραπή στην Ιθάκη του πρωθυπουργού στην προσπάθεια του να σταματήσει αυτό που βλέπει να έρχεται απειλητικά στις επερχόμενες εκλογές, όποτε και αν αυτές γίνουν μέχρι το φθινόπωρο του 2019.

Τα στατιστικά στοιχεία και η μελέτη του ομότιμου Καθηγητή του Παντείου Σάββα Ρομπόλη, που επικαλείται η εφημερίδα «Τα Νέα» και είδαν το φως της δημοσιότητας μερικές ώρες μετά από το άνευ λόγου και ουσίας διάγγελμα του κ. Τσίπρα από την Ιθάκη, δεν αφήνουν κανένα απολύτως περιθώριο αισιοδοξίας, αφού δείχνουν ότι σήμερα το 48% του πληθυσμού, δηλαδή 5,1 εκατομμύρια άτομα, ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, που είναι 382 ευρώ τον μήνα. Και από αυτό το 48% υπάρχουν 1,5 εκατομμύρια άτομα που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, δηλαδή κάτω από 182 ευρώ τον μήνα.

Ας δούμε την κατάσταση όμως πώς έχει αναλυτικά : σήμερα, ένας στους τρεις μισθωτούς στον ιδιωτικό τομέα έχει καθαρό μισθό 327 ευρώ, ενώ περίπου 1,5 εκατομμύριο συνταξιούχοι καλούνται να τα βγάλουν πέρα με 4.500 ευρώ τον χρόνο. Ο ένας στους τρεις μισθωτούς στην Ελλάδα απασχολείται πλέον με μερική απασχόληση και μισθό-βοήθημα κάτω από το όριο της φτώχειας στη ζώνη των 327 ευρώ (καθαρά), χαμηλότερα ακόμα και από το επίδομα ανεργίας (360 ευρώ). Σε σύνολο σχεδόν 2,2 εκατομμυρίων εργαζομένων, περισσότεροι από 657.000 έχουν συμβάσεις μερικής απασχόλησης, με το μέσο ημερομίσθιό τους να είναι κάτω από το μισό των αντίστοιχων ημερήσιων αποδοχών που λαμβάνουν όσοι έχουν πλήρες ωράριο.

Αν τώρα δεν αποφευχθεί η νέα μείωση των συντάξεων από το 2019, κάτι που τον τελευταίο μήνα ακούγεται από πολλούς ως το προϊόν μυστικής συναλλαγής το περιεχόμενο της οποίας αγνοούμε, και ακολουθήσει η μείωση του αφορολογήτου από το 2020, οι συνθήκες φτώχειας αναμένεται να επιδεινωθούν δραματικά. Με τις νέες αυτές περικοπές που έρχονται, μαζί με τη μείωση του αφορολογήτου, η μέση σύνταξη θα φθάσει στα 450 ευρώ, ενώ για τους συνταξιούχους τα δίδυμα προ- νομοθετημένα μέτρα θα επιφέρουν στο ετήσιο εισόδημά τους μια μείωση που θα αντιστοιχεί σε μία έως τρεις μηνιαίες αποδοχές.

Αναφορικά τώρα με το μέτωπο του κατώτατου μισθού, πεδίο το οποίο αναμένεται να αποτελέσει αφορμή για έναν ακόμα γύρο αντιπαραθέσεων με τους δανειστές, η συζήτηση επικεντρώνεται στην αύξηση των 586 ευρώ. Στον ιδιωτικό τομέα όμως ακόμα και τα 586 ευρώ αποτελούν «όνειρο» για έναν στους τρεις εργαζομένους.
Αν στο τραγικό αυτό κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα προσθέσουμε και μερικά ακόμα στοιχεία, νομίζω ότι η εικόνα θα είναι πλήρης. Αναφέρομαι φυσικά στη μεγαλύτερη τραγωδία που έχει ζήσει η χώρα τα τελευταία 8 χρόνια της «κρίσης», και μιλάω βέβαια για τη μετανάστευση χιλιάδων νέων ανθρώπων και τη διαρροή στο εξωτερικό ελλήνων επιστημόνων, τη στιγμή που το δημογραφικό αποτελεί απασφαλισμένη χειροβομβίδα έτοιμη να εκραγεί και η έλλειψη εξειδικευμένων επαγγελματιών και επιστημόνων είναι κάτι παραπάνω από φανερή. Να προσθέσω σε όλα αυτά και την ανύπαρκτη μεταναστευτική πολιτική της χώρας που έχει μετατρέψει τα νησιά μας σε κάδο απορριμμάτων της Ευρώπης όπου στιβάζονται ανθρώπινες ψυχές, σε εντελώς ακατάλληλες κτηριακές υποδομές, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται μεγάλα προβλήματα στις τοπικές κοινωνίες και στη χώρα γενικότερα. Και δεν ξεχνάμε φυσικά και τους συνανθρώπους μας που βυθισμένοι στην απελπισία της ανέχειας και της ανυποληψίας έβαλαν τέλος στη ζωή τους αφήνοντας τους πιο τυχερούς, που ήταν άνθρωποι νοικοκυραίοι παλαιότερα, να καταφεύγουν πια σε συσσίτια και επιδόματα πείνας για να μπορέσουν να βάλουν μια φορά την ημέρα ένα πιάτο φαγητό στο τραπέζι τους.

Είναι φανερό ότι κανένα διάγγελμα, κανένας λόγος και καμία κορώνα από την τηλεόραση, τα νησιά, τη Βουλή, τα διάφορα συνέδρια και τις κεντρικές επιτροπές που γίνονται για επικοινωνιακούς και προεκλογικούς μόνο λόγους, δε θα μπορέσουν ποτέ να πείσουν κανέναν Έλληνα ότι βγήκαμε από τα μνημόνια και ότι έρχεται η ανάπτυξη. Ο πρωθυπουργός, όπως ακριβώς και οι προηγούμενοι, πράσινοι, γαλάζιοι, κόκκινοι και ροζ, τάζει πάλι, και τάζει και τάζει. Κάνει απλά ότι και οι προηγούμενοι, με μία μόνο διαφορά : αυτός σκότωσε ανεπιστρεπτί και την ελπίδα, την ελπίδα όσων τον πίστεψαν.

Και το παιχνίδι μοιάζει πια χαμένο. Η χώρα μας, όσο οι πολίτες της επιμένουν εμμονικά και αυτιστικά να ανακυκλώνουν τα ίδια σάπια πολιτικά υλικά προσδοκώντας κάτι καλύτερο και όσο παραμένουν σε νηπιακή ηλικία αναζητώντας να βάλουν στη θέση του κηδεμόνα ένα σωτήρα που έρχεται κάθε φορά πολλά υποσχόμενος, είναι καταδικασμένη να οδηγηθεί νομοτελειακά στα βράχια. Και το συμπέρασμα είναι μόνο ένα : αν δεν αποφασίσουμε να συμπεριφερθούμε ως υπεύθυνοι πολίτες και συνεχίσουμε να λειτουργούμε ως κομματικοί ψηφοφόροι που άγονται και φέρονται, η κατάσταση θα είναι πλέον, οριστικά και αμετάκλητα αυτή τη φορά, μη αναστρέψιμη.

Μαρία Ψαρούδη
Μεταδιδακτορική ερευνήτρια ΑΠΘ
Δρ. Φιλοσοφίας ΕΚΠΑ
Γλωσσολόγος – Θεατρολόγος

 

←Επιστροφή

Leave comment

Your email address will not be published. Required fields are marked with *.